ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ
Την έβλεπα στα πόδια μου μπροστά γονατισμένη:
μου γύρευε ένα φίλημα. Τ’ αφράτα της τα στήθια
η πιθυμιά τα τράνταζε. Δειλή, κομματιασμένη
ανέβαινε η φωνούλα της απ’ της ψυχής τα βύθια.
.
Πουκάμισο αραχνόφαντο της σκέπαζε τα κάλλη
κ’ η σάρκα της διακρίνονταν σφιχτή, σφιχτή, ροδάτη,
να τρέμει μες στη θύμηση της ηδονής. Μια αγκάλη
ολάνοιχτη με πρόσμενε μυρόβολη, χιονάτη.
.
Την άκουγα κ’ εγέλαγα, μ’ αντίκριζε θλιμμένα.
Μα ξάφνου ανασηκώνεται, στα μάτια με κοιτάει,
και με γοργότη αφάνταστη — που κάτι είχε παρμένα
απ’ του σπαθιού το τράβηγμα — το ρούχο της πετάει.
.
Γυμνή, πανώρια, θεϊκή στεκότανε σιμά μου,
τα μάτια μου θαμπώθηκαν, επιάστηκε η φωνή μου,
και μου ‘πε ξαναπέφτοντας σα νεκρωμένη χάμου,
σε δυο λυγμούς ανάμεσα: «Σου δίνω το κορμί μου».
.
Και νιώθω τότε μέσα μου μια πάλη γιγαντένια:
οι πόθοι μ’ έσερναν εκεί, ν’ αρμέξω το φιλί της,
μα μια φωνή μου φώναζεν: «Αυτή ‘ναι τιποτένια
κ’ έχει πουλήσει σε πολλούς τ’ αμαρτωλό κορμί της».
.
Έριξα κι άλλη μια φορά στην όμορφη ένα βλέμμα
όλ’ όργητα, κάποια βρισιά μού ξέφυγε σπ’ το στόμα,
κ’ είπα (μα μέσα μου έβραζε από τον πόθο το αίμα):
«Της σάρκας σου δε γίνηκα προσκυνητής ακόμα!»
Κώστας Καρυωτάκης.
Έργο Penitent Magdalene, 1864 by Antonio Ciseri
