Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ- Ο ίσκιος της ψυχής μου


Ο ίσκιος της ψυχής μου
χάνεται μέσα σε ένα σούρουπο από αλφάβητα
ομίχλη από βιβλία
και λόγια
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
¨Εφτασα στη γραμμή όπου σταματά
η νοσταλγία
και το δάκρυ μεταμορφώνεται
σε αλάβαστρο του νου
Ο ίσκιος της ψυχής μου
Η ανέμη του πόνου
φτάνει στο τέλος της
μα μέσα μου απομένει, ουσία και λόγος,
ένα παλιό μεσημέρι από χείλη,
ένα παλιό μεσημέρι
από βλέμματα
Ένας θολός λαβύρινθος
από σκοτεινιασμένα αστέρια
πλέκεται με τις αυταπάτες μου
που έχουν σχεδόν μαραθεί
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
Μια προαίσθηση
ρουφάει τη ματιά μου
Βλέπω τη λέξη έρωτας
να γίνεται ρημάδι
Αηδόνι!
Ω αηδόνι μου!
Τραγουδάς ακόμα;
ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Γιάννης Σκαρίμπας - Ο Γλάρος - HD - by Maria



Ώρα καλή στου απείρου την καρδία
γλάρε µου βραδινέ πού Φεύγεις πλοίο, µετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά, η κάμαρά µου, ένα Φωσάκι, ένα βιβλίο. Πηγαίνεις σύ ... Εγώ έκπεσµένο αλαργινό αδέλφι σου νοσταλγικό εδώ μένω ένα βιβλίο, Ένα φωσάκι και πονώ µια καµαρούλα αδέλφι µου υψωμένο. Κι όλο πετάς. Ώρα καλή κι έχω δουλειά στο χώμα δώ πού βρέθηκαν οι καημοί µου, άσπρα να κάμω τα χρυσά µου τα µαλλιά κι ύστερα να λυγίσω το κορμί µου. Κι από άκοντα (µην απορείς και µη ρωτάς) σιγανά φύγω έχω δουλειά γλάρε µου πλοίο ένα βραδάκι που λευκός συ θα πετάς σαν να 'σαι το ανοιγμένο µου βιβλίο ...

ΜΙΣΕΛ ΟΥΕΛΜΠΕΚ


Ηέλτιος -ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ

Ροδίζει η αυγή στην άκρη του πελάγου
και ο εωθινός ψαλμός ξεσπάει στ’ αρμυρίκια,
ενώ στον κάμπο που απλώνεται μπροστά μέχρι τα τείχη πέρα,
χέρια σπαρμένα κι άταφοι νεκροί
κι η άμαξα χρυσή που απομακρύνεται με τον ικέτη γέρο
πούχει πάνω στο στήθος του γερμένο του Έκτορα
το άψυχο κορμί.

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά- η Νένα Βενετσάνου τραγουδάει Γιώργο Σεφέρη




Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
τρελός ο αγέρας έπαιζε
με τα πουλιά με τα κλωνιά
και δε μας έκρενε.
Ώρα καλή σου, ανάσα της ψυχής,
ανοίξαμε τον κόρφο μας
έλα να μπεις έλα να πιεις
από τον πόθο μας.
Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
ο αγέρας σκώθη κι έφυγε
κατά τα κάστρα του βοριά
και δε μας έγγιξε.
Θυμάρι μου και δεντρολιβανιά,
δέσε γερά το στήθος σου
και βρες σπηλιά και βρες μονιά
κρύψε το λύχνο σου.
Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα είν' της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.
Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε·
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Μυστικό τοπίο - Διονύσης Σαββόπουλος | Gazarte




Σαν το παράπονο στη φράση: Εδώ και τώρα
Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα
Σαν το καμένο το γήπεδο, σαν το αμόκ της μηχανής σου
μέσα απ' τις βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω τη ψυχή σου
Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κήτος
έτσι μια ευλογία που αγνοώ, με κρατάει στο δικό σου το μήκος
Μου 'στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου οι νάνοι
απ' το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει
Τρεις και μισή ξημερώματα, σαν διαδήλωση που πήζει
μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο και ξαφνικά ραγίζει
Και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου
καθρεφτίζει κάτι απ' την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου
Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο
της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο
Μες της αυγής το μισόφωτο σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν' ανατείλεις
Μ' ένα παρανάλωμα παντού, στη Θεϊκή σου αλήθεια
σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει: Αναγνώστη βοήθεια
Θύρα επτά και Θύρα κάτω απ' τις ερπύστριες
Όλα διαβήκαν απ' τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες
Κι όμως εγώ σ' αφουγκράστηκα σαν λεξούλα ενός αγνώστου
κι όχι σαν μέρος του λόγου τους και του δικού τους πόστου
Για να σ' αγκαλιάσω με καημό και τόσο να σε νιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ που ποθώ ν' αποδώσω

SaraUnderwood in Santorini Greece

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

Billie Holiday-Strange fruit- HD

Νατάσσα Μποφίλιου - Δεμένη / Λύκος, Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος



Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος


Μεγάλωνα στην τσέπη του πατέρα μου
δεμένη μ' αλυσίδα στα κλειδιά του με τ' όνομα, τ' αμάξι και τα σπίτια του και μ' όλα τα μεγάλα όνειρα του
Μεγάλωνα στης μάνας μου τα δάκρυα σαν σκάλισμα σε βέρα από πλατίνα που έβγαζε και άφηνε στην άκρια καθώς έπλενε πιάτα στην κουζίνα.
Τι με ρωτάς, τι να σου λέω, εδώ τα βλέπεις θες με κρατάς κι αν δε σου κάνω
με επιστρέφεις
Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο

Μεγάλωνα γι' αυτούς περιμένανε
και ύστερα για χάρη κάποιου ψεύτη
και μέρα με τη μέρα αντί για μένανε
τη μάνα μου αντικρίζω στον καθρέφτη
Τι με ρωτάς,
τι να σου λέω,
εδώ τα βλέπεις
θες με κρατάς
κι αν δε σου κάνω
με επιστρέφεις


Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω
μια στο βοσκό,
μια στο μαντρί
και μια στο λύκο

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

ΗΕΛΤΙΟΣ- Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΔΕΛΦΙΝΙΟΥ


Πλάτη με το φτερό του καρχαρία ταξιδεύω
στου χωρόχρονου και της Ιστορίας τ’ ανοιχτό στόμα
από σπήλαια περνώντας σκοτεινά και γαλάζιες θάλασσες,
γύρους γράφοντας γύρω απ΄την Πάτμο με τους τουρίστες στο πλευρό  και 
το συνωστισμό,
ανώνυμων ποιητών κινούμενο πλήθος
και γκρίζα στον καιρό βραχονησίδα.

Στη μοίρα μου γραμμένη η φθορά
και στην ασυλλογιά  η πτώση μου.

Μετεωρούμαι... πάνω από τ’ αφρισμένο πέλαγο
Φτερούγα σπασμένη που ολοένα χαμηλώνει καθώς πέφτει  το δείλη 
κατάρτι αναζητώντας,  αρθρωμένο ιστίο,  αβύθιστο ξύλο.

Αγριεμένο το κύμα πάνω μου ξεσπά και με  σκαμπανευάζει, ώσπου αναπάντεχα το βράχο  προσπερνά κι έπειτα χιλιοδαρμένο με πετά στων δελφινιών τους τόπους...
Γυαλίζει η ράχη τους στο τελευταίο φως έτσι καθώς  υψώνονται πάνω απ΄ τα  κύματα το θαύμα ν΄ αντικρύσουν.  
Μα έξαφνα σταματούν και προς εμέ κοιτάζοντας  
φτερό ουραίο ανοίγουνε  κι ολόγυρα με κλείνουν, κύκλους ολοένα γράφοντας όλο και πιο σιμά μου μέχρι  το χέρι ν' απλώσω κι απ΄ το φτερό  τους γραπωθώ--
Εγώ, που μονάχα θάνατο τα πότισα  και φαρμάκι.

Ερημικό τ' ακρογιάλι. Ο ήλιος αμίλητος ανηφορίζει
μικραίνοντας τις σκιές απ΄τ' αρμυρίκια.
Ξυπόλητη η σκέψη περπατά ανάμεσα στους αχινούς.
Σήμαντρο  χτυπά μακριά κι  ο ήλιος στην  κατακόρυφο 
σμίγει τα πράγματα  με τη σκιά τους προς κάτι  αμετάθετο δείχνοντας
που ταξιδεύει μες στο χρόνο -σκιά κι αλήθεια στο μυαλό μου-  
και  τ' αναγνωρίζει σαν έναν  παλιό χαμένο  φίλο 
η ψυχή, πρωτού μονάχη  στα εγκόσμια  επιστρέψει
και στ΄ αλλότρια.

 12/30-12-2017

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2019

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Μὴν ἀγγίζετε!

Ἀφῆστε αὐτὸν τὸν ὄμορφο κόσμο νὰ διαιωνίζεται
ἀνακυκλώνοντας τὸ αὔριο μὲς στὶς πηγές του ὅπως
τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα ὡς ν᾿ ἀναδύεται,
κάθε πρωί, γιὰ πρώτη φορά, μὲς
ἀπ᾿ τὶς ρόδινες γάζες τῆς γέννας του.
Σβῆστε στὸν ἥλιο τὴν κακὴ φωτιά.
Μὴ μᾶς σκοτώνετε!

Αὐτοβιογραφία (ἀποσπάσματα)

Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὸ νερό.
Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὰ δέντρα.
Μὴ μοῦ ξεσκίστε αὐτὲς τὶς θεῖες σελίδες ποὺ τὶς γράψανε
τ᾿ ἀσύλληπτο φῶς κι ὁ ἀσύλληπτος χρόνος
κι ὅπου σταθῶ μὲ περιβάλλουν.
Μὴ μοῦ σκοτώσετε τῆς γῆς τὸ ποίημα!...
...Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιότητα,
ἀνάβοντας τὸ ἄστρο: «Ἀγάπη».
Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιόττητα, ἀνάβοντας
ψηλότερα ἀπ᾿ ὅλα, πάνω ἀπ᾿ τὸ ἕτοιμο
βάραθρο, τὸ ἄστρο: «Ἀνθρώπινο μέτωπο!»...
...Σᾶς παρακαλοῦμε:
Ἀφῆστε μας τὰ πράγματα. Μὴ μᾶς τὰ καῖτε.
Ἀφῆστε τὰ ἔντομα νὰ βρίσκουνε τ᾿ ἄνθη τους.

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

ΗΕΛΤΙΟΣ -ΗΧΩ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ


Κρατήθηκα απ’ το χέρι σου καθώς  βασίλευε ο ήλιος,
μα επέμεινα  νοερά να τον κοιτάζω,
έτσι όπως συνέχιζε  το  ταξίδι του στα ουράνια διαστήματα,
και εναλλάσσονταν  απάνω στη Γη το φως και το σκοτάδι.

Πίσω απ’ τη νύχτα  συνέχιζε τη λαμπερή περιφορά του
θνητός- ωσάν  κι εσένα ωσάν κι εμένα-,
αλάθητα σαλπίζοντας κάθε αυγή απ΄των βουνών τις κορφές
της ζωής το θαύμα.

Σε καιρούς μακρινούς  μ΄οδήγααν οι σκέψεις μου,
σε μονοπάτια  δύσβατα, γεμάτα βάτα και τσουκνίδες,
πού’ βγαζαν  στου Ομήρου τ’ ακρογιάλια,
στο ακροθαλάσσι του Πρωτέα
όπου έφτασα καταμεσήμερο πελιδνός 
ιστίο γυρεύοντας και πόρο για την Ιθάκη.
 
Περπάτησα μερόνυχτα ξυπόλητος πάνω στην άμμο
μέχρι που βρέθηκα  στα δρεπανόμορφα καράβια:
μπροστά σε  γεροθαλασσινούς που κοίταζαν το κύμα και  μίλαγαν  
για  αστερισμούς και θαλάσσια στοιχειά,  
σε γενειοφόρους που χάραζαν σχήματα στην άμμο κι έξυναν το γένι τους 
μετρώντας τις σκιές  από  το μπόι  τους,
και  άλλους παραπέρα που έπαιζαν τη λύρα και χάραζαν πάνω στα όστρακα 
γράμματα και σχήματα που  τα σεβάστηκε ο καιρός.

Προσπάθησα μια ζωή να τα  εννοήσω καταμεσής  του πελάγους  μοναχός,
περιμένοντας  τις θύελλες και τις τρικυμίες πάνω μου να ξεσπάσουν
μήπως κι απ’ το εγώ μου κάποτε  λευτερωθώ,
μήπως για  μια στιγμή  την εύνοια  της  μοίρας τύχω και μέσ’ το φως 
μιας αστραπής -τη ράχη  αδράζοντας του δελφινιού- τ’ άπιαστο αξιωθώ
και έστιν κράξω
Πυρ αείζωον,
Φύση αυτοπάτωρ απάτωρ,
Αγέννητον εόν και ανώλεθρον.

Πώς αλλιώς;
Πώς να ξεφύγεις: «απ’ αυτό που δε δύει ποτέ»;
απ’ αυτό που είναι και κρύβεται βαθιά  μες στη ψυχή σου,
τόσο βαθιά που μες στον κατακλυσμό το κοινό  Είναι μας αγγίζει 
κι επιτρέπει να με κατανοείς και να σε γνοιάζομαι,
να σε αισθάνομαι και με νοιώθεις-
ν’ ανοίγω  τα μάτια κι εσύ να βλέπεις
να σε κόβει το μαχαίρι κι εγώ να πονώ;

Πώς αλλιώς ;

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

ΗΕΛΤΙΟΣ-Ξένος εγώ ειμί


Ξένος  εγώ ειμί
της αυγής οδοιπόρος σ'  ερημικό μονοπάτι.
Υιός πατρός αυτοπάτωρος
και επιγενόμενων κόσμων υφάντισμα  ηλιοφόρο
στη ράχη του ταύρου επιδέξια  ακροβατώ
και σε γκρεμούς απάτητους μετατοπίζω
την ξυπόλητη φτέρνα μου.
Ισορροπώ στις ακρώρειες του κόσμου
της παρουσίας σου δεξάμενος το θαύμα
26-7-2019

Ο Συγκάτοικος του Ιωάννη (Τ. Λειβαδίτη)

Simon & Garfunkel - Scarborough Fair (from The Concert in Central Park)

losing my religion by Tori Amos





Oh, life is bigger

It's bigger

Than you and you are not me

The lengths that I will go to

The distance in your eyes

Oh no, I've said too much

I set it up
That's me in the corner

That's me in the spotlight

Losing my religion

Trying to keep up with you

And I don't know if I can do it

Oh no, I've said too much

I haven't said enough
I thought that I heard you laughing

I thought that I heard you sing

I think I thought I saw you try
Every whisper

Of every waking hour

I'm choosing my confessions

Trying to keep an eye on you

Like a hurt lost and blinded fool, fool

Oh no, I've said too much

I set it up
Consider this

Consider this

The hint of the century

Consider this

The slip that brought me

To my knees failed

What if all these fantasies

Come flailing around

Now I've said too much

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2019

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ

Απομακρύνονται οι γαλαξίες επιταχυνόμενοι (λέει η επιστήμη)˙
αφηνιασμένη αράβιος φοράδα φεύγουν τ' άστρα κι όλο μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ μας. 
Αλαργεύουν κάθε μέρα τα βήματά σου και πονεμένα σ' αποχαιρετάω, προτού προλάβω καλά-καλά να σε γνωρίσω.

Να ζεις, να υπάρχεις άραγε εκεί μακριά 
όπου καλπάζεις καταπίνοντας της Ανδρομέδας τα διαστήματα;
να υπάρχεις είδωλο ζωντανό έτη φωτός  μακριά απ' τις αισθήσεις  μου 
ή  νοητή μόνο νάσαι;

Όλοι  σκορπάτε και προς  αχανείς ξενιτίες  φεύγετε
και την πίκρα  μ' αφήνετε δίχως πίσω να κοιτάτε!

Χαμηλώνει στο θέατρο το φως και στης Επιδαύρου το μέσα μέρος σωπαίνει ο μύθος κι οι θεοί φανέρωμα δε βρίσκουν.
Με κλίνει το σκοτάδι  από παντού. Περπατώ τυφλός και τον Οιδίποδα γυρεύω, τις φλούδες της ύπαρξής μου απεκδυόμενος στην είσοδο της Θήβας 
και  στο κενό πετώντας τες το τίποτα να ορίσω.
Χαμηλώνει διαρκώς ο ήχος απ'  το μεγάλο ρέμα και
λιγοστεύει όσο πάει η φωνή δίχως  ώτα να συναντά ανθρώπου.

Τελευταία των όντων επαφή σε τρισδιάστατη εικόνα
με το βέλος του χρόνου αντίθετα να πορεύεται στο βέλος της καρδιάς μου
έτσι καθώς απ'  τον κάλλιστο κόσμο  προς τη μαύρη καταβόθρα  φεύγουνε και βυθίζονται πανιά και ιστία. 
Αποδομούνται οι αισθήσεις, κόβονται οι συνδέσεις
αποσυντίθεται το τοπίο, διαρρηγνύεται ο χωρόχρονος και καταρρέει
κι' εγώ προς το απόλυτο μοναχικό μου Ένα συρρικνώνομαι,
προς την αρχέγονη Εστία,
εκεί όπου ο Παρμενίδης  την αλήθεια-θεά συναπαντά  κι ο Ηράκλειτος, ανασκαλεύοντας τη χόβολη, την αρχή την άναρχη και τον πρώτο Λόγο.

Θαύμα είναι που μου μιλάς,  αφού εμείς δεν πήγαμε ποτέ σχολείο κι ούτε  συναντηθήκαμε  ποτέ˙
θαύμα που από τόση απόσταση με νοιώθεις και μ' αισθάνεσαι, κι ας μην κοιταχτήκαμε ποτέ στα μάτια˙
εκτός κι αν μαζί με την πρώτη αρχή γεννήθηκες και στην πρωτοπηγή μαζί' ήπιαμε  νερό    πριν έρθουμε εδώ πέρα, 
πριν κοινωνία μεταλάβουμε ζωής πάνω στου Αιγαίου το βράχο  κι έπειτα στο γύρο ανεβούμε  του θανάτου.


29/12/2018 (Ιούλιος 19)

Βασίλης Σκουλάς: ΤΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Bασίλης Λέκκας ~ Αχ Ψυχή μου εσυ

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΟΥΝ

Πατρίδα -- Αλκίνοος Ιωαννίδης





Λοιπóν, αγρίεψε ο κóσμος σαν καζάνι που βράζει

σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολóς
Πóτε πóτε γελάμε, πóτε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρóς
Μα óταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω óτι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά, ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοικτά
Είδα τον πóλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη απó μέσα, απ' τους πιο πατριώτες
Να χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με τ' óπλο στο στóμα
Τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή
Κάτω απó ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανó σαν λεκέδες
Μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ
Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν!
Τι ωραία που πέφτουν...
Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ' τη Σμύρνη
στη Δράμα πρóσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος, Κύπριος φυγάς στο μαύρο τóτε Λονδίνο
στα είκοσι επτά του στα δύο τον κóψανε οι Ναζί
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ' άδειο ξενοδοχείο
Αμερικάνικες βóμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάμε στης πλατείας τη γιορτή
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πóλης
είδα τα χέρια, τα πóδια πεταμένα στη γη
είδα να τρέχουν στο δρóμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική
Εδώ στην άσχημη πóλη που απ' την ανάγκη κρατιέται
ένας λαóς ρημαγμένος μετάλλια ντóπας ζητάει
Ολυμπιάδες κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι κι απ' την Ομóνοια
να πετάν δακρυγóνα στο πυροσβεστικó
Στο παράθυρο εικóνισμα, άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακó
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη Γραμμή
για μια πóρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμóς με Armani και την καρδιά ανοιχτή.
Δε θέλω ο εαυτóς μου να 'ναι τóπος δικóς μου
ξέρω πως óλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη
Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελóς μου
ούτε το τέλος του κóσμου, με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακóμα, οπαδέ της ομάδας
του κóμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφóρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φóβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι óχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω

Νεράιδα - Μαρία Παπαγεωργίου



Μουσική/Στίχοι: Κωνσταντινίδης Γιώργος/Κωνσταντινίδης Γιώργος

Άσπρο κρινάκι της αυλής
της γης χαμομηλάκι
μέντα και μοσχολίβανο
δυόσμε γαρουφαλλάκι
 
Απρίλη μήνα φαίνεσαι
το Μάη μήνα βγαίνεις
ροδόσταμο πώς γένεσαι
και τις καρδιές μαραίνεις
 
Ροδοτριανταφυλλάκι μου
μάτωσες το χειλάκι μου
ξελόγιασμα τα κάλλη σου
βάλσαμο η αγκάλη σου
 
Στις δρακολίμνες πλένεσαι
στη Φλέγκα π' ανεβαίνεις
σαν τη νεράιδα γένεσαι
στολίζεσαι και βγαίνεις
 
Μανιταράκι του βουνού
του κάμπου μελισσάκι
χελιδονάκι τ' ουρανού
του πέλαγου ψαράκι
 
Πώς σ' αγαπώ αν το ξερες
πόσο σε συλλογιέμαι
βράχος να 'σουν θα ράγιζες
κάστρο θα γκρεμιζόσουν

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

ΗΕΛΤΙΟΣ-Ο ΑΝΕΜΟΣ

Ελληνόφων ο άνεμος φυσάει στις παραλίες 
και σκορπάει τενεκεδάκια αργυρά στην ερημωμένη πόλη
στην αγορά, στο χρηματιστήριο αξιών και στις εκκλησιές
όπου ξέχασαν το Μάξιμο τον Ομολογητή κι έμαθαν να λειτουργούν 
δίχως θεό κι ανάμα κοινωνίας.
4/7/2019

ΗΕΛΤΙΟΣ- Λίγη υπερηφάνεια


Μπορεί και νάχεις δίκιο:
ίσως άπατρις να συμφέρει καλύτερα
κι αμνήμων αντί ακτήμων-
αντί την αρετή των παλιών συντρόφων να γυρεύεις και την κεφαλή τους
στις βουνοκορφές, εκεί όπου στένευε ο καιρός και παραλογίζονταν μιλώντας με ακρίτες βυζαντινούς και διάβαζαν τη νύχτα  απάνω απ' τη σκοπιά τους στων άστρων το αλφαβητάρι:

''Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, μα για λίγη υπερηφάνεια το άξιζε''.
3/7/2019

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2019

Μάνος Χατζιδάκις - ΕΝΑΣ ΕΥΑΙΣΤΗΤΟΣ ΛΗΣΤΗΣ - Γιώργος Ρωμανός

Μυθολογία 65. Αερικό. Μ. Χατζιδάκι Ν. Γκάτσου τραγουδούν. Ο Γ. Ρωμανός. ...

Joe Bonamassa & Beth Hart - I'LL TAKE CARE OF YOU - Lyrics

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Δεκέμβρης 1903 (Καβάφης)

► Θάλασσα του πρωϊού - Κ.Π. Καβάφης (Αλκίνοος Ιωαννίδης)





Εδώ ας σταθώ

κι ας δω κι εγώ τη φύση λίγο
θάλασσα του πρωιού 
κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη
Όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Εδώ ας σταθώ 
κι ας γελαστώ πως βλέπω αυτά
τα είδα αλήθεια μια στιγμή
σαν πρωτοτοστάθηκα
κι όχι κι εδώ
τες φαντασίες μου
τα ινδάλματα της ηδονής 
κι όχι κι εγώ

Όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

Λιώμα σε Γκρεμό - Παντελής Παντελίδης (official video clip)





Στίχοι: Παντελής Παντελίδης

Μουσική: Παντελής Παντελίδης

Παύω πλέον να σε νοιάζομαι, δε σε χρειάζομαι
Και απορώ πόση αξία σου `χα.
Παύω πλέον να σε σκέφτομαι, το λέω και ντρέπομαι
Και όσα ακούμπησες πετάω ρούχα

Και μην πιστέψεις ότι πάω να τρελαθώ για σένα
Και μην πιστέψεις ότι ήτανε γραφτό
Εσύ με μένα μια ζωή να ζήσουμε μαζί
Και μην πιστέψεις σε σενάρια τρελά ρομαντικά
Και άλλα τέτοια χαζά
Πως κάθε βράδυ μόνος κλαίω
Όλα είναι στο μυαλό άκου εμένα που σου λέω...

Τυχαία γνωριστήκαμε, τυχαία φιληθήκαμε
Τυχαία ερωτευτήκαμε, τυχαία εμείς πεθαίνουμε, μωρό μου!..

Πίστεψε και αυτό σε παρακαλώ
Ποτέ δεν σκέφτομαι τα βράδια μας
Ποτέ τις νύχτες δεν μεθάω.
Πίστεψε και αυτό λιώμα σε γκρεμό
Δεν σε χρειάζομαι, τα μάτια σου δεν βλέπω, στο κενό πηδάω...

Και μην πιστέψεις ότι πάω να τρελαθώ για σένα
Και μην πιστέψεις ότι ήτανε γραφτό
Εσύ με μένα μια ζωή να ζήσουμε μαζί
Και μην πιστέψεις σε σενάρια τρελά ρομαντικά
Και άλλα τέτοια χαζά
Πως κάθε βράδυ μόνος κλαίω
Όλα είναι στο μυαλό άκου εμένα που σου λέω...

Τυχαία γνωριστήκαμε, τυχαία φιληθήκαμε,
Τυχαία ερωτευτήκαμε, τυχαία εμείς πεθαίνουμε, μωρό μου!..

Πίστεψε και αυτό σε παρακαλώ
Ποτέ δεν σκέφτομαι τα βράδια μας
Ποτέ τις νύχτες δεν μεθάω.
Πίστεψε και αυτό λιώμα σε γκρεμό
Δε σε χρειάζομαι, τα μάτια σου δεν βλέπω, στο κενό πηδάω...

Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε - Β. Καρράς - Π. Παντελίδης



Εγώ της έδινα στοργή βασίλισσα την είχα
οτι κι αν ζήταγε στη γη όλα της τα παρείχα Εγώ όσα της έλειπαν καψούρα και αλητεία μα ούτε αυτά την κάλυψαν την έκανε η .. κυρία.. Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε Για τον ίδιο ανθρωπο μιλάμε για τον ίδιο πόνο ξενυχτάμε Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε τυραννιέται αυτή και εμείς γελάμε Σημάδια έβρισκα επάνω της κι απλώς το προσπερνούσα τόσο πολύ την ήθελα τόσο την αγαπούσα Σ' εσένα πάντα γύριζε σε ζήλευα να ξέρεις που να 'ξερα οτι και εσυ το ίδιο υποφέρεις.. Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε Για τον ίδιο ανθρωπο μιλάμε για τον ίδιο πόνο ξενυχτάμε Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε τυραννιέται αυτή και εμείς γελάμε

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

WITHOUT YOU ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ


Marie Wilson-Βαλαωρίτη
WITHOUT YOU
ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
στον ιδανικό απελπισμένο
του Νάνου Βαλαωρίτη
Σακατεμένοι έρωτες το ηλιοβασίλεμα
ραγισμένες καρδιές χωρισμοί σπαρακτικοί
τραγικοί αποχαιρετισμοί, όνειρα τσακισμένα
απόπειρες αυτοκτονίας, οι ευτυχισμένες
στιγμές απομακρύνονται με πλοίο
ρίχνοντας γράμματα στη θάλασσα
τινάζοντας μαντίλια αποχαιρετιστήρια
συνοφρυωμένος ουρανός, αφόρητη μοναξιά
θα πεθάνουν χωρίς εσένα ένα πλήθος
άνθρωποι που ξυπνάνε για μιαν ακόμα
μελαγχολική αυγή χωρίς επαύριο
χαμένες ευκαιρίες πρόσωπα που σβήνουν
από την παγωμένη μνήμη σαν να μην
υπήρξαν ποτέ έξω απ’ το ψυγείο
αβάσταχτη πλήξη χωρίς εσένα
όταν άνοιξε η πόρτα του ταξί ήξερα
πως θα σε χάσω για πάντα
πήδηξες μέσα βιαστικά αθλητική
με βαλίτσα και αδιάβροχο
χωρίς κανένα χαμόγελο συμπόνιας
πόσες ακόμα βραδιές εβδομάδες μήνες
θα υπάρχω χωρίς εσένα
μ’ ένα μάτσο βιολέτες για παρηγοριά
ήσουν η προτελευταία ελπίδα μου
και τώρα την έχασα κι αυτή
είμαι μια μπάλα αδέσποτη που κυλάει
στο διαδίκτυο του μικρού συμφέροντος
σακατεμένοι ήρωες το ηλιοβασίλεμα
σκοτωμένος ουρανός μολυβένια θάλασσα
αμυδρές ανταύγειες προσώπων στα νερά
άγαλμα γυναικείο χωρίς
μνήμη με μάτια τυφλά
δεν κοιτάζει πουθενά
δεν βλέπει τίποτα
ένα δέντρο σαλεύει δεν ξέρει να μιλήσει
αμύθητα χαμένα πλούτη στην Ασία
γιατί να πεθάνει τόσο νέος
ο ωραίος ανήσυχος κατακτητής
μια μαύρη σελήνη μεσουρανεί
το τοπίο έχει αναληφθεί
μια τεράστια γομολάστιχα
έσβησε μέσ’ στην ομίχλη τα παιδιά
χωρίς εσένα τίποτα δεν υπάρχει
στον ανοίκειο κόσμο εδώ κάτω όλα είναι ξένα
χωρίς εσένα δεν θα μπορέσω να πεθάνω
ούτε να ξαναγράψω μια γραμμή
τι αγιάτρευτη θλίψη τι καημός
τι σπαραξικάρδια ατυχία
χωρίς εσένα χωρίς εμένα
χωρίς κανέναν
Αθήνα, 17 Γεν. – 29 Ιουλίου 2004
Painting: Marie Wilson-Valaoritis
Atlantis under the Sea, 1952-1954, Paris.
Oil on canvas mounted on board (27 x 22).

Brian Ferneyhough - Transit (1972-75)