Share

Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2019

Εύη Δικαίου-Γυναίκες

Είναι εκείνες οι γυναίκες που πρώτα
τις προσκύνησαν και μετά τις αγάπησαν.
Θα τις δεις να περπατάνε μέσα
στον κόσμο ανέγγιχτες κι αγέρωχες.
Είναι εκείνη η πάστα γυναικών που ποτέ
δεν είχαν ανάγκη τίποτα και κανέναν,
αν δε το ήθελαν οι ίδιες.
Είναι οι γυναίκες που δημιουργούν εκείνες
τις ευκαιρίες και δεν περιμένουν
από το κάρμα και την τύχη.
Διαλέγουν πάντα εκείνες
και ποτέ δε τις διαλέγουν, ούτε και
επιτρέπουν να είναι η δεύτερη επιλογή.
Δε δίνονται ποτέ ολοκληρωτικά,
μα αν τις αγαπήσεις και τους ανοίξεις
την καρδιά, γίνονται τα πιο γλυκά
και τρυφερά πλάσματα.
Γίνονται φωτιά για χάρη σου και
σε ανεβάζουν στον έβδομο ουρανό.
Το λάθος δεν είναι μέσα στα σχέδια τους
και γι’ αυτό δε στο επιτρέπουν.
Θα σε συγχωρέσουν μία φορά ,αλλά
δε θα είναι ίδιες απέναντί σου.
Οι συμβιβασμοί με το «λίγο» και το «δεν ξέρω»,
τις κουράζει και τις κάνει να βαριούνται.
Το μότο τους άλλωστε είναι γνωστό
«ή όλα ή τίποτα».
Το μέτριο δε τους κάνει.
Είναι αχόρταγες και με μια απρόσμενη τρέλα που δύσκολα κατανοείς την πηγή και την αιτία της. Ξέρεις, από εκείνες τις τρέλες που μόνο ένα μικρό παιδί κι ένα μεγάλο μυαλό θα μπορούσε να σκεφτεί και να πράξει.
Μην προσπαθήσεις να τις κατακτήσεις
ή να τις φυλακίσεις. Τίποτα δε θα καταφέρεις.
Θα σου χαρίσουν λίγη από την ομορφιά τους
και τη γεύση τους κι ύστερα θα αποχωρήσουν,
για να σε κάνουν να τις θέλεις πάλι
και να τις θυμάσαι για μια ζωή.
Σιχαίνονται να έχουν αδυναμίες, αλλά
λατρεύουν να γίνονται η αδυναμία των άλλων
Η μυρωδιά τους είναι μεθυστική και βαριά
για να σε προκαλέσει να τη γυρέψεις.
Να βρεις από πού προέρχεται.
Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια τους ηχούν
στους δρόμους περήφανα και με θρασύτητα,
αλλά ταυτόχρονα και με μια κομψότητα
και αρχοντιά από άλλη εποχή.
Έχουν τρόπους, είναι λιγομίλητες και ευγενικές.
Το βλέμμα τους, όμως, μπορεί να βάλει
στη θέση του και το πιο αναιδή άνθρωπο.
Είναι εκείνες οι γυναίκες που πρώτα
τις προσκύνησαν και μετά τις αγάπησαν.
Της Εύης Δικαίου
(αποσπασμα)

Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2019

Λ. Μαχαιρίτσας - S. Adamo - Στο καφέ του χαμένου χρόνου

Τα βεγγαλικά σου μάτια - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Σπύρος Ποταμίτης -Πάνω στο μπούστο σου


Πάνω στο μπούστο που έφεγγε τα βράδια όνειρα
τα διάφανα όχι της ψυχής σου μετρώντας άνθιζα
ανάμεσα σε λεξοκάμωτων βεγγέρων την κραιπάλη
άσωτος ψηλαφητής εκείνων που έσειαν ουτοπίες.
Ακόμα ανθισμένος σε βάζα μαραμένων κρίνων
λοβοτομούμαι ως δείγμα επιείκειας στ' άγνωστο
μ' όλη τη χάρη του τερπνού την άλικη αυταπάτη
κι όλο το μύρο των κορμιών που έπλαθαν ζωή.
Ζύμη της λήθης ο καρπός του αψεντιού της νύχτας
μέσα στης μέθης το κροτάλισμα με γαλουχούσε
κι απ' του ουρανού τα σήμαντρα στεντόρεια σιωπή
μέσα σου σαν αεράκι αλαφρύ πιστά με σεργιανούσε.
Νύφες της πίκρας οι χαρές στης γιορτής το βλέμμα
πρωί μες στο φιλί και μες στο ψέμα με γεννούσαν...

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΤΟΥΣΗ "Ο ωκεανός"


Τόσο μικρός, τόσο εύθραυστος
" σκιάς όναρ".*
Πού χωράει αυτός ο ωκεανός;
Σε ποια διάσταση απλώνεται μέσα σου
και σε ταξιδεύει εν παντί καιρώ;
Πόσες φορές τον ένιωσες να πάλλεται
ανεξήγητα βαθιά σου;

Ο ωκεανός σου..., η τρικυμία σου...
η γαλήνη σου, η μικρή σου βάρκα
στο έλεος των ανέμων...
Στον πυθμένα του λυπημένα κείτονται
τα παλιά σου φεγγάρια.
Αλήτες γλάροι οι σκέψεις
κι οι ελπίδες σου.
Τα όνειρά σου στ' αφρισμένα κύματα,
στων ανέμων τη μοίρα.
Υπόγεια ρεύματα στροβιλίζουν τους πόθους σου, φερμένα απ' του ωκεανού σου
την άβυσσο...

Ο ωκεανός σου! Με νησιά φιλόξενα και μακρινά ερημονήσια.
Άλλοτε ορμάει με μανία στη μικρή σου ακτή
και άλλοτε σου αφήνει τρυφερά φιλήματα,
σταλμένα από βάθη μυστικά και άγνωστα.
Καράβια οι αγάπες σου...
Κάποια βουλιάζουν και χάνονται.
Άλλα ξεμακραίνουν γι' αγάπες καινούριες.

Είναι κι αυτά που σε παίρνουν μαζί τους,
που δεν φοβούνται τον ωκεανό σου,
γιατί πάλεψαν με τον δικό τους
κι από ωκεανούς καλά γνωρίζουν.

*Ο Πίνδαρος χαρακτήρισε έτσι τον άνθρωπο.

Μ.Κ.


Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2019

Na m' agapas - Paulos Sidiropoulos (Lyrics)

Σπύρος Ποταμίτης-Νότα κλεμμένη


Νότα κλεμμένη από άλλη μουσική
το τικ τακ της καρδιάς μου ήχησε
ηχόχρωμα του δειλινού στη μέρα
που έδυε φιλιά στην αγκαλιά σου.
Κρατούσες το μυστικό θαλασσινό
πάνω στο βράχο της αλμύρας μου
κόρη που έψαχνε να βρει γιατρειά
στην ανοιχτή βουή του εσπερινού...
με τα σγουρά μαλλιά κατάστηθα
να σεργιανούν το θείο κορμί σου
και την ψυχή μου εκεί σιμά παιδί
π' ακροβατούσε πάνω στο κρίμα.
Νότα κλεμμένη από κιθάρας ενοχή
και βιολιού αθωωμένη ανατριχίλα..

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2019

Federico Garcia Lorca - ΣΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ - Μάνος Κατράκης



Σώμα στην πέτρα -Μετάφραση : Νίκος Γκάτσος

Η πέτρα είναι ένα μέτωπο μ’ όνειρα που στενάζουν
Μα δεν κρατάει κυρτό νερό και κρύα κυπαρίσσια
Η πέτρα πλάτη είναι γυμνή τον χρόνο να σηκώσει
Με δένδρα δακρυοπότιστα, κορδέλες και πλανήτες
Είδα βροχές σταχτιές βροχές στα κύματα να τρέχουν
Τα τρυπημένα υψώνοντας και τρυφερά τους χέρια
Να μην πιαστούν στο αγκάλιασμα της πλαγιασμένης πέτρας
Που καταλεί τη σάρκα τους και δε ρουφάει το αίμα
Γιατί η πέτρα είναι ανοιχτή σε σπόρους και σε νέφη
Σε σκελετούς κορυδαλλών και σ’αμφιλύκης λύκους
Μα ήχο κανένα δε γεννάει και κρύσταλλα και φλόγες
Παρά μονάχα ατέλειωτες αρένες δίχως τοίχους


Πάνω στην πέτρα ο Ιγνάθιο ο καλογεννημένος
Τέλειωσε πια. Τι μένει εδώ; Την όψη του κοιτάχτε:
Ο θάνατος τη σκέπασε με κερωμένα θειάφια
Και σκοτεινού μινώταυρου του φόρεσε κεφάλι
Τέλειωσε πια. Τώρα η βροχή στ’άδειο του στόμα μπαίνει
Τώρα ο αγέρας σαν τρελός φεύγει απ’ τα κούφια στήθη
Και ποτισμένος ο έρωτας με του χιονιού τα δάκρυα
Πάει ζεστασιά να ξαναβρεί ψηλά στα βοσκοτόπια
Ποιος μίλησε; Βαριά σιωπή σαν μπόχα βασιλεύει
Μπροστά μας είναι ένα κορμί στη σκοτεινιά δοσμένο
Μια κατακάθαρη μορφή που κάποτε είχε αηδόνια
Και τώρα τρύπες άπατες γεμάτη απ’ άκρη σ’άκρη
Ποιος θρόισε το σάβανο; Όχι, δε λέει αλήθεια
Κανείς εδώ δεν τραγουδάει κανείς εδώ δεν κλαίει
Κανείς σπιρούνια δε χτυπά και την οχιά δε σκιάζει:
Μόνο τα μάτια ολάνοιχτα θέλω εδώ πέρα να’χω
Να βλέπω τούτο το κορμί που αναπαμό δε θα’βρει

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ & ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ-Ελύτης θεοδωράκης Κατράκης ...

Μιχάλης Κόκκινος από τις "Εννέα Στάλες"

Η αγάπη είναι μία.
Δεν κομματιάζεται, δεν πασπαλίζεται,
δεν χαρίζεται, δεν σπαταλιέται,
δεν ελέγχεται, δεν υπακούει,
δεν παραδίδεται.
Παρά μονάχα αντιστέκεται.
Αντιστέκεται μέχρι τελικής και καθολικής,
άνευ όρων παράδοσης.
Η αγάπη είναι η καταδίκη "εις θάνατον"
αυτών που αγαπήθηκαν.
Παράδοση άνευ όρων"
Κείμενο: Μιχάλης Κόκκινος από τις "Εννέα Στάλες"

Ζωή Δικταίου-«Ξεφλουδίζεις τον μέσα σου άνθρωπο»

''Σε βρήκα, παρέα με τους αθώους,
εκείνους που αγάπησαν τη γλώσσα που βύζαξαν,
εκείνους που προσεύχονται
με τις λέξεις που δεν λησμονήθηκαν
και το τσίπουρο στον ουρανίσκο''....
Δείτε περισσότερα
FRACTALART.GR
Ποίημα: «Υπό μορφήν κατεπείγοντος. Ένα παράδοξο συμβάν*. Πρώτη 

Μ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΣΥΛΒΑ - ( ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΙ ΠΟΤΑΜΟΙ ) - ΜΑΡΙΑ ΣΟΥΛΤΑΤΟΥ

Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2019

Ηέλτιος-ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ


Οριοθετήσεις 
περιοδικές 
πάνω στα νερά, 
τα επουράνια και τα χθόνια/
στον γαλακτόχρωμο επάνω Ιορδάνη και στο ποτάμι εδώ
που περνά ανάμεσα στα πλατάνια και τις ιτιές σέρνοντας κίτρινα φύλλα
και ένα πλήθος από κιτρινισμένα ανεπίδωτα κρυφά μηνύματα/
ταξιδεύοντας ένα όνειρο ανεκπλήρωτο-
μια δίψα βαθιά καλοκαιριού που επιμένει και πάει
σα σεντόνι κόκκινο μέσα στο σάλαγο των χρωμάτων/
κι ένα θεό γείτονα που βάφει τα γένια του
στις κόκκινες ρώγες των σταφυλιών
καλοσωρίζοντας τον Τρυγητή
την πρώτη κάθε Ιωβηλαίου.
1-9-2019.

Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019

Ηέλτιος- ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ



Ανήμερα της Παναγιάς της σύναξης το θαύμα
κι όλα τα μονοπάτια από μέρες ανοιχτά για να περάσουν 
προσκυνητές και  πανηγυριώτες (πώς να τους ξεχωρίσεις;):
ξενιτεμένοι, αδέλφια, φίλοι, συγγενείς, απόκληροι, παρίες, μωρά παιδιά
στην αγκαλιά της μάνας τους.

Έρχονται απ' όλες τις μεριές -κάποτε πέντε ώρες δρόμο με τα πόδια-
πρόσωπα κάθε ηλικίας ντυμένα τα γιορτινά τους
την εικόνα της Παναγιάς για να προσκυνήσουν κι έπειτα ευχές να ανταλλάξουν
και κεράσματα, μέχρι να πάνε  πέρα κάτω απ΄τα πλατάνια το μεσημέρι
για να φάνε, να πιούν και να γλεντήσουν με βιολιά και κλαρίνα
ως να νυχτώσει.

Με την καρδιά ανοιχτή νικήσαμε τον Αδη
και με τη Χάρη της Παναγιάς 
ουσία κάναμε τ' ανούσια και φως γιορτινό το σκοτάδι.

Μ' αλλάξαν απρόσμενα οι καιροί κι έχασαν το δρόμο τους  τ' αστέρια.
τα μονοπάτια έκλεισαν από τα βάτα και τις τσαπουρνιές
κι έμεινε η εκκλησιά δίχως θεό
κι ο λόγος δίχως αγάπη.

Την ερημιά μου ανέλαβα.

Ώρα δώδεκα, 
μεσημέρι Δεκαπενταύγουστου,
κάτω απ΄τη γέρικη συκομουριά,
έκανα σταυρό μοναχός.

Τρίτη 20 Αυγούστου 2019

Χαΐνηδες-Της Γιαγιάς τα Παραμύθια

Νάνος Βαλαωρίτης- ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΟΣ


Από τη Ποιητική Συλλογή "Ποιήματα ΙΙ", Εκδόσεις Ύψιλον
Και το κουδούνι χτύπησε της πόρτας όταν τρώγαμε
ήμαστε εγώ η γυναίκα μου και τα παιδιά μας όλα
πήγα ν'ανοίξω-βιαστικός με την μπουκιά στο στόμα
Κατέβηκα και στάθηκα στις σκάλες για να δω
μήπως κανένας άνθρωπος με γύρευε από κάτω
και δεν τολμούσε ν' ανεβεί γιατί ντρεπόταν
Μα δεν είδα ούτε εκείνα τα γνωστά παλιόπαιδα
που συνηθίζουνε γι' αστείο να χτυπάν τις πόρτες
προτού να φύγουν τρέχοντας και να χαθούν στο δρόμο
Πίσω απ' τα τζάμια κοίταξα και πίσω απ' τις κουρτίνες
και πίσω απ' τις εξώπορτες και πίσω από τους στύλους
να δω μην ήτανε κανείς-για χωρατό κρυμμένος
Παντού μπροστά μου απλώνονταν μια ερημιά από σπίτια
μια πολιτεία παμμέγιστη και εντελώς αθόρυβη
χωρίς κίνηση καμιά σ' όλες τις λεωφόρους-
Ήταν κλειστά τα μαγαζιά τα ζαχαροπλαστεία
πολλές πολλές πατημασιές αλλά χωρίς διαβάτες
κι ακρογιαλιές μα πουθενά κανένας δεν λουζόταν
Ώστε ο κόσμος άδειασε σκέφτηκα μ'ανακούφιση
και γύρισα στο σπίτι μου και χτύπησα την πόρτα
αλλά κανείς δεν άνοιξε-κανείς δεν ήταν μέσα
Πίστεψα πως ασφαλώς θα το καναν επίτηδες
μπαίνοντας γύρεψα παντού έψαξα τα ντουλάπια
μήπως και κάπου κρύφτηκαν για να τρομάξω
Αλλά κανείς δεν ήτανε-παράξενο-κανένας
στο σπίτι όπου τρώγαμε-δεν πάει πολύς καιρός
εγώ με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μας όλα...

Δευτέρα 19 Αυγούστου 2019

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ- Ο ίσκιος της ψυχής μου


Ο ίσκιος της ψυχής μου
χάνεται μέσα σε ένα σούρουπο από αλφάβητα
ομίχλη από βιβλία
και λόγια
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
¨Εφτασα στη γραμμή όπου σταματά
η νοσταλγία
και το δάκρυ μεταμορφώνεται
σε αλάβαστρο του νου
Ο ίσκιος της ψυχής μου
Η ανέμη του πόνου
φτάνει στο τέλος της
μα μέσα μου απομένει, ουσία και λόγος,
ένα παλιό μεσημέρι από χείλη,
ένα παλιό μεσημέρι
από βλέμματα
Ένας θολός λαβύρινθος
από σκοτεινιασμένα αστέρια
πλέκεται με τις αυταπάτες μου
που έχουν σχεδόν μαραθεί
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
Μια προαίσθηση
ρουφάει τη ματιά μου
Βλέπω τη λέξη έρωτας
να γίνεται ρημάδι
Αηδόνι!
Ω αηδόνι μου!
Τραγουδάς ακόμα;
ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Σάββατο 17 Αυγούστου 2019

Γιάννης Σκαρίμπας - Ο Γλάρος - HD - by Maria



Ώρα καλή στου απείρου την καρδία
γλάρε µου βραδινέ πού Φεύγεις πλοίο, µετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά, η κάμαρά µου, ένα Φωσάκι, ένα βιβλίο. Πηγαίνεις σύ ... Εγώ έκπεσµένο αλαργινό αδέλφι σου νοσταλγικό εδώ μένω ένα βιβλίο, Ένα φωσάκι και πονώ µια καµαρούλα αδέλφι µου υψωμένο. Κι όλο πετάς. Ώρα καλή κι έχω δουλειά στο χώμα δώ πού βρέθηκαν οι καημοί µου, άσπρα να κάμω τα χρυσά µου τα µαλλιά κι ύστερα να λυγίσω το κορμί µου. Κι από άκοντα (µην απορείς και µη ρωτάς) σιγανά φύγω έχω δουλειά γλάρε µου πλοίο ένα βραδάκι που λευκός συ θα πετάς σαν να 'σαι το ανοιγμένο µου βιβλίο ...

ΜΙΣΕΛ ΟΥΕΛΜΠΕΚ


Ηέλτιος -ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ

Ροδίζει η αυγή στην άκρη του πελάγου
και ο εωθινός ψαλμός ξεσπάει στ’ αρμυρίκια,
ενώ στον κάμπο που απλώνεται μπροστά μέχρι τα τείχη πέρα,
χέρια σπαρμένα κι άταφοι νεκροί
κι η άμαξα χρυσή που απομακρύνεται με τον ικέτη γέρο
πούχει πάνω στο στήθος του γερμένο 
του Έκτορα τ' άψυχο κορμί.

Παρασκευή 16 Αυγούστου 2019

Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά- η Νένα Βενετσάνου τραγουδάει Γιώργο Σεφέρη




Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
τρελός ο αγέρας έπαιζε
με τα πουλιά με τα κλωνιά
και δε μας έκρενε.
Ώρα καλή σου, ανάσα της ψυχής,
ανοίξαμε τον κόρφο μας
έλα να μπεις έλα να πιεις
από τον πόθο μας.
Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
ο αγέρας σκώθη κι έφυγε
κατά τα κάστρα του βοριά
και δε μας έγγιξε.
Θυμάρι μου και δεντρολιβανιά,
δέσε γερά το στήθος σου
και βρες σπηλιά και βρες μονιά
κρύψε το λύχνο σου.
Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα είν' της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.
Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε·
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.

Πέμπτη 15 Αυγούστου 2019

Μυστικό τοπίο - Διονύσης Σαββόπουλος | Gazarte




Σαν το παράπονο στη φράση: Εδώ και τώρα
Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα
Σαν το καμένο το γήπεδο, σαν το αμόκ της μηχανής σου
μέσα απ' τις βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω τη ψυχή σου
Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κήτος
έτσι μια ευλογία που αγνοώ, με κρατάει στο δικό σου το μήκος
Μου 'στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου οι νάνοι
απ' το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει
Τρεις και μισή ξημερώματα, σαν διαδήλωση που πήζει
μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο και ξαφνικά ραγίζει
Και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου
καθρεφτίζει κάτι απ' την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου
Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο
της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο
Μες της αυγής το μισόφωτο σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν' ανατείλεις
Μ' ένα παρανάλωμα παντού, στη Θεϊκή σου αλήθεια
σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει: Αναγνώστη βοήθεια
Θύρα επτά και Θύρα κάτω απ' τις ερπύστριες
Όλα διαβήκαν απ' τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες
Κι όμως εγώ σ' αφουγκράστηκα σαν λεξούλα ενός αγνώστου
κι όχι σαν μέρος του λόγου τους και του δικού τους πόστου
Για να σ' αγκαλιάσω με καημό και τόσο να σε νιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ που ποθώ ν' αποδώσω

SaraUnderwood in Santorini Greece

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019

Billie Holiday-Strange fruit- HD

Νατάσσα Μποφίλιου - Δεμένη / Λύκος, Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος



Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος


Μεγάλωνα στην τσέπη του πατέρα μου
δεμένη μ' αλυσίδα στα κλειδιά του με τ' όνομα, τ' αμάξι και τα σπίτια του και μ' όλα τα μεγάλα όνειρα του
Μεγάλωνα στης μάνας μου τα δάκρυα σαν σκάλισμα σε βέρα από πλατίνα που έβγαζε και άφηνε στην άκρια καθώς έπλενε πιάτα στην κουζίνα.
Τι με ρωτάς, τι να σου λέω, εδώ τα βλέπεις θες με κρατάς κι αν δε σου κάνω
με επιστρέφεις
Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο

Μεγάλωνα γι' αυτούς περιμένανε
και ύστερα για χάρη κάποιου ψεύτη
και μέρα με τη μέρα αντί για μένανε
τη μάνα μου αντικρίζω στον καθρέφτη
Τι με ρωτάς,
τι να σου λέω,
εδώ τα βλέπεις
θες με κρατάς
κι αν δε σου κάνω
με επιστρέφεις


Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω
μια στο βοσκό,
μια στο μαντρί
και μια στο λύκο

Κυριακή 4 Αυγούστου 2019

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Μὴν ἀγγίζετε!

Ἀφῆστε αὐτὸν τὸν ὄμορφο κόσμο νὰ διαιωνίζεται
ἀνακυκλώνοντας τὸ αὔριο μὲς στὶς πηγές του ὅπως
τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα ὡς ν᾿ ἀναδύεται,
κάθε πρωί, γιὰ πρώτη φορά, μὲς
ἀπ᾿ τὶς ρόδινες γάζες τῆς γέννας του.
Σβῆστε στὸν ἥλιο τὴν κακὴ φωτιά.
Μὴ μᾶς σκοτώνετε!

Αὐτοβιογραφία (ἀποσπάσματα)

Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὸ νερό.
Μὴ μοῦ σκοτώσετε τὰ δέντρα.
Μὴ μοῦ ξεσκίστε αὐτὲς τὶς θεῖες σελίδες ποὺ τὶς γράψανε
τ᾿ ἀσύλληπτο φῶς κι ὁ ἀσύλληπτος χρόνος
κι ὅπου σταθῶ μὲ περιβάλλουν.
Μὴ μοῦ σκοτώσετε τῆς γῆς τὸ ποίημα!...
...Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιότητα,
ἀνάβοντας τὸ ἄστρο: «Ἀγάπη».
Ἐπιστρατέψετε τὴν αἰωνιόττητα, ἀνάβοντας
ψηλότερα ἀπ᾿ ὅλα, πάνω ἀπ᾿ τὸ ἕτοιμο
βάραθρο, τὸ ἄστρο: «Ἀνθρώπινο μέτωπο!»...
...Σᾶς παρακαλοῦμε:
Ἀφῆστε μας τὰ πράγματα. Μὴ μᾶς τὰ καῖτε.
Ἀφῆστε τὰ ἔντομα νὰ βρίσκουνε τ᾿ ἄνθη τους.

Πέμπτη 1 Αυγούστου 2019

ΗΕΛΤΙΟΣ -ΗΧΩ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ


Κρατήθηκα απ’ το χέρι σου καθώς βασίλευε ο ήλιος,

μα επέμεινα νοερά να τον κοιτάζω,

έτσι όπως συνέχιζε το ταξίδι του στα ουράνια διαστήματα,

κι εναλλάσσονταν πάνω στη Γη το φως και το σκοτάδι.


Πίσω απ’ τη νύχτα συνέχιζε τη λαμπερή περιφορά του

θνητός- ωσάν κι εσένα ωσάν κι εμένα-,

αλάθητα σαλπίζοντας κάθε αυγή απ΄των βουνών τις κορφές

του κόσμου το θαύμα.


Σε καιρούς μακρινούς μ΄οδήγααν οι σκέψεις μου,

σε μονοπάτια δύσβατα, γεμάτα βάτα και τσουκνίδες,

πού’ βγαζαν στου Ομήρου τ’ ακρογιάλια,

στο ακροθαλάσσι του Πρωτέα

όπου έφτασα καταμεσήμερο πελιδνός

ιστίο γυρεύοντας και πόρο για την Ιθάκη.

Περπάτησα μερόνυχτα ξυπόλητος πάνω στην άμμο

μέχρι που βρέθηκα στα δρεπανόμορφα καράβια:

κοντά σε γέρους θαλασσινούς που κοίταζαν το κύμα και μίλαγαν

για αστερισμούς και θαλάσσια στοιχειά,

σε γενειοφόρους που χάραζαν σχήματα στην άμμο και ξύνανε το γένι τους

καθώς μετρούσαν τις σκιές από το μπόι τους,

και άλλους πιο κει που έπαιζαν τη λύρα, τραγουδώντας και χορεύοντας,

ή διηγούνταν ιστορίες από ξένους τόπους ενώ με το χέρι τους

χάραζαν επάνω στα όστρακα

γράμματα και σχήματα που τα σεβάστηκε ο καιρός.


Προσπάθησα μια ζωή να τα εννοήσω καταμεσής του πελάγους μοναχός,

περιμένοντας τις θύελλες και τις τρικυμίες πάνω μου να ξεσπάσουν

μήπως κι απ’ το εγώ μου κάποτε λευτερωθώ,

μήπως για μια στιγμή την εύνοια της μοίρας τύχω και μεσ' το φως της αστραπής

-τη ράχη αδράζοντας του δελφινιού- τ’ άπιαστο αξιωθώ

και έστιν κράξω:

Πυρ αείζωον,

Φύσις αυτοπάτωρ απάτωρ,

Αγέννητον εόν και ανώλεθρον.


Πώς αλλιώς;

Πώς να ξεφύγεις: «απ’ αυτό που δε δύει ποτέ;»

απ’ αυτό που είναι και κρύβεται βαθιά μέσα σου,

από το κοινό και αβύθιστο Είναι μας

που επιτρέπει να με κατανοείς και να σε γνοιάζομαι,

να σε αισθάνομαι και με νοιώθεις-

ν’ ανοίγω τα μάτια κι εσύ να βλέπεις

να σε κόβει το μαχαίρι κι εγώ να πονώ;

Πώς αλλιώς ;


Έσφιξα το χέρι σου καθώς κατέβαινα τα σκαλοπάτια

κι ένοιωσα στη φλέβα σου να πάλλει σα χορδή

του επέκεινα ο παλμός.


26/2/22