Share

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2015

Ηέλτιος- 25η Μαρτιου

Του αγέννητου αιώνιε Λόγε
και της γένεσης ιεροί κύκλοι
και της ποίησης αδιέξοδοι δρόμοι
στα κύτταρά μου ο χτύπος σας,
στα κύτταρά μου 
το σκοτάδι και το φως σας!


Τρίτη 24 Μαρτίου 2015

Σπύρος Ποταμίτης

Εξοστρακισμένα δειλινά ενός ραγισμένου πελάγους
πλέουν στους κυπαρισόλογγους βυθίσματα σκιών
που χώθηκαν στης γης το στέρνο αλύγιστες αγάπες...

Φωνές που έπαψαν να γεννούν στις στείρες μέρες
αγκαλιάζουν τη νάρκη και τη θύελλα, ερωτικές ορδές
να λεηλατούν στοργές που έδρεψαν τα ρεμβογύρια...
Φιλί της πέτρα και του θειαφιού τα χείλη της σιωπής,
νάρκισσο κόκκινο, που ρέει της καρδιάς το θάνατο...
Φιλί της μέδουσας στον αφρό που πότισε φαρμάκι!
23-3-2015

Κυριακή 22 Μαρτίου 2015

Αντωνίου Δ.Ι. (1906-1994): Οι κακοί έμποροι

Κύριε, άνθρωποι απλοί
πουλούσαμε υφάσματα,
(κι η ψυχή μας
ήταν το ύφασμα που δεν τ’ αγόρασε κανείς).
Την τιμή δεν κανονίζαμε απ’ την ούγια
η πήχη και τα ρούπια ήταν σωστά
τα ρετάλια δεν τα δώσαμε μισοτιμής ποτέ:
η αμαρτία μας.

Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Έφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
―πιάνουν στη γη μας λίγο τόπο τα πολύτιμα.
Τώρα, με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησέ μας· δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας·
Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!

«Οι κακοί έμποροι». Ποιήματα, [1939]. 12.
 

Σάββατο 21 Μαρτίου 2015

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Βασιλική Δεδούση- Προμηθεύς Πυρφόρος:

Βασιλική Δεδούση- Προμηθεύς Πυρφόρος.

Ἐπιστολὴ ἀρχηγοῦ Ἰνδιάνων στὸν Πρόεδρο τῶν ΗΠΑ


Στό σχολικό βιβλίο «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Β' Γυμνασίου ΟΕΔΒ, ὑπῆρχε τό Γράμμα τοῦ ἀρχηγοῦ Ἰνδιάνικης φυλῆς, τοῦ Σηάτλ, πρός τόν πρόεδρο τῆς Ἀμερικῆς Φραγκλῖνο Πήρς (1853-1857), ὅταν ὁ τελευταῖος ζήτησε ἀπό τόν Σηάτλ νά πουλήσει στήν κυβέρνηση τή γῆ του. Τό γράμμα μετέφρασε ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος ἀπό τήν ἐφημερίδα τοῦ Madras «Τhe Hindu» τῆς 29/5/1976 καί τό δημοσίευσε στό «ΒΗΜΑ» στίς 16 Ἰανουαρίου τοῦ 1977.

 


(Μᾶλλον ἦταν λόγος πού ἐκφώνησε ὡς ἀπάντηση ὁ Σηάτλ καί ὁ ὁποῖος καταγράφηκε ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπό τόν παρόντα ἐκεῖ Η.Α. Smith, τήν ἀπάντηση δέ αὐτή τήν ἔδωσε στή δημοσιότητα ἡ ἀμερικανική κυβέρνηση 121 χρόνια μετά, τό 1976, στό γιορτασμό τῶν 200 χρόνων ἀπό τή διακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας. Ὅπως καί να ’χει, πρόκειται γιά τό κείμενο μιᾶς ἀπάντησης, πού χρονολογεῖται ἀπό τό 1854 καί εἶναι κείμενο πραγματικά προφητικό!)

Οἱ Ἰνδιάνοι Suquamish ἦσαν ἄριστοι ψαράδες, χαράκτες, κατασκευαστές καλαθιῶν καί κανό. Στά μέσα τοῦ 19ου αἰώνα ἡ τότε κυβέρνηση τῶν ἀμερικανῶν ἀποίκων τοὺς ἀνακοίνωσε τήν πρόθεσή της νά ἀγοράσει τή γῆ τους καί νά τούς μεταφέρει σέ ἕναν ἄλλο τόπο γιά νά ζήσουν. Ἐκείνη τήν ἐποχή ἀρχηγός τῆς φυλῆς Suquamish ἦταν ὁ See-at-la, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε τό 1786 καί πέθανε στίς 7 Ἰουνίου τοῦ 1866. Ἀπό τό ὄνομά του πῆρε τό ὄνομά της ἡ πολιτεία τοῦ Σηάτλ.

Ἡ πρόταση αὐτῆς τῆς ἀγοραπωλησίας ἦταν ἐντελῶς ξένη στίς ἀντιλήψεις καί στόν τρόπο ζωῆς τῶν Ἰνδιάνων, ὁ δεσμός τῶν ὁποίων μέ τή φύση εἶναι ἱερός καί ἀδιάσπαστος, ὅπως ἡ ἀδερφική ἀγάπη. Ὁ Σηάτλ ἐκφράζει μέ περηφάνια καί σεβασμό στήν παράδοση τόν τρόπο σκέψης τῆς φυλῆς του, ὁ ὁποῖος διαφέρει πλήρως ἀπό τίς ὑλικές ἀξίες καί τόν κατακτητικό πολιτισμό τῶν λευκῶν. Οἱ σκέψεις πού διατυπώνει ὁ Σηάτλ ἀπέχουν ἀπό ἐμᾶς πάνω ἀπό ἐνάμιση αἰώνα, εἶναι ὅμως ἐξαιρετικά ἐπίκαιρες στήν ἐποχή μας, τώρα πού ὅλοι πλέον βιώνουμε τίς ὀλέθριες συνέπειες ἀπό τήν ὑπερβολική ἐκμετάλλευση τῶν φυσικῶν πόρων, τή μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος καί τή διαρκῶς ἐπεκτεινόμενη οἰκολογική καταστροφή τοῦ πλανήτη μας.



Ἡ Ἐπιστολή

«Ὁ μεγάλος ἀρχηγός στήν Οὐάσιγκτον μηνάει* πώς θέλει νά ἀγοράσει τή γῆ μας. Ὁ μεγάλος ἀρχηγός μηνάει ἀκόμα λόγια φιλικά καί καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρομε πώς αὐτός λίγο τή χρειάζεται ἀντίστοιχα τή φιλία μας.

Τήν προσφορά του θά τή μελετήσαμε, γιατί ξέρομε πώς, ἄν δέν τό πράξουμε, μπορεῖ ὁ λευκός νά προφτάσει μέ τά ὅπλα καί νά πάρει τή γῆ μας.

Πῶς μπορεῖτε νά ἀγοράζετε ἤ νά πουλᾶτε τόν οὐρανό - τή ζέστα τῆς γῆς; Γιά μᾶς μοιάζει παράξενο. Ἡ δροσιά τοῦ ἀγέρα ἤ τό ἄφρισμα τοῦ νεροῦ ὡστόσο δέ μᾶς ἀνήκουν. Πῶς μπορεῖτε νά τά ἀγοράσετε ἀπό μᾶς; Κάθε μέρος τῆς γῆς αὐτῆς εἶναι ἱερό γιά τό λαό μου. Κάθε ἀστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε ἀμμούδα στίς ἀκρογιαλιές, κάθε θολούρα στό σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο καί κάθε ζουζούνι πού ζουζουνίζει εἶναι στή μνήμη καί στήν πεῖρα τοῦ λαοῦ μου, ἱερό.

Ξέρομε πώς ὁ λευκός δέν καταλαβαίνει τούς τρόπους μας. Τά μέρη τῆς γῆς, τό ἕνα μέ τό ἄλλο, δέν κάνουν γι' αὐτόν διαφορά, γιατί εἶναι ἕνας ξένος πού φτάνει τή νύχτα καί παίρνει ἀπό τή γῆ ὅλα ὅσα τοῦ χρειάζονται. Ἡ γῆ δέν εἶναι ἀδερφός του, ἀλλά ἐχθρός πού πρέπει νά τόν καταχτήσει, καί ἀφοῦ τόν καταχτήσει, πηγαίνει παρακάτω. Μέ τό ταμάχι* πού ἔχει θά καταπιεῖ τή γῆ καί θά ἀφήσει πίσω του μιὰ ἔρημο. Ἡ ὄψη πού παρουσιάζουν οἱ πολιτεῖες σας, κάνει κακό στά μάτια τοῦ ἐρυθρόδερμου. Ὅμως αὐτό μπορεῖ καί νά συμβαίνει ἐπειδή ὁ ἐρυθρόδερμος εἶναι ἄγριος καί δέν καταλαβαίνει.

 


Ἄν ἀποφασίσω καί δεχτῶ, θά βάλω ἕναν ὅρο. Τά ζῶα τῆς γῆς αὐτῆς ὁ λευκός θά πρέπει νά τά μεταχειριστεῖ σάν ἀδέρφια του. Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος δίχως τά ζῶα; Ἄν ὅλα τά ζῶα φύγουν ἀπό τή μέση, ὁ ἄνθρωπος θά πεθάνει ἀπό μεγάλη ἐσωτερική μοναξιά, γιατί ὅσα συμβαίνουν στά ζῶα, τά ἴδια συμβαίνουν στόν ἄνθρωπο. Ἕνα ξέρομε, πού μπορεῖ μιὰ μέρα ὁ λευκός νά τό ἀνακαλύψει: ὁ Θεός μας εἶναι ὁ ἴδιος Θεός. Μπορεῖ νά θαρρεῖτε πώς Ἐκεῖνος εἶναι δικός σας, ὅπως ζητᾶτε νά γίνει δική σας ἡ γῆ μας. Ἀλλά δέν τό δυνόσαστε.* Ἐκεῖνος εἶναι Θεός τῶν ἀνθρώπων. Καί τό ἔλεός Του μοιρασμένο ἀπαράλλαχτα σέ ἐρυθρόδερμους καί λευκούς. Αὐτή ἡ γῆ Του εἶναι ἀκριβή. Ὅποιος τή βλάφτει, καταφρονάει τό Δημιουργό της. Θά περάσουν οἱ λευκοί - καί μπορεῖ μάλιστα γρηγορότερα ἀπό ἄλλες φυλές. Ὅταν μαγαρίζεις* συνέχεια τό στρῶμα σου, κάποια νύχτα θά πλαντάξεις ἀπό τίς μαγαρισιές σου.

Ὅταν ὅλα τά βουβάλια σφαχτοῦν, ὅταν ὅλα τά ἄγρια ἀλόγατα μερέψουν, ὅταν τήν ἱερή γωνιά τοῦ δάσους τή γιομίσει τό ἀνθρώπινο χνῶτο καί τό θέαμα τῶν φουντωμένων λόφων τό κηλιδώσουν τά σύρματα τοῦ τηλέγραφου μέ τό βουητό τους, τότες ποῦ νά βρεῖς τό ρουμάνι;* Ποῦ νά βρεῖς τόν ἀϊτό; Καί τί σημαίνει νά πεῖς ἔχε γειά στό φαρί* σου καί στό κυνήγι; Σημαίνει τό τέλος τῆς ζωῆς καί τήν ἀρχή τοῦ θανάτου.

Πουθενά δέ βρίσκεται μιὰ ἥσυχη γωνιά μέσα στίς πολιτεῖες τοῦ λευκοῦ. Πουθενά δέ βρίσκεται μιὰ γωνιά νά σταθεῖς νά ἀκούσεις τά φῦλλα στά δέντρα τήν ἄνοιξη ἤ τό ψιθύρισμα πού κάνουν τά ζουζούνια πεταρίζοντας. Ὅμως μπορεῖ, ἐπειδή, καταπὼς εἶπα, εἶμαι ἄγριος καί δέν καταλαβαίνω - μπορεῖ μονάχα γιά τό λόγο αὐτόν ὁ σαματᾶς* νά ταράζει τά αὐτιά μου.

Μά τί μένει ἀπό τή ζωή, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ἀφουγκραστεῖ τή γλυκιά φωνή ποὺ βγάνει τό νυχτοπούλι ἤ τά συνακούσματα τῶν βατράχων ὁλόγυρα σέ ἕνα βάλτο μέσα στή νυχτιά; Ὁ ἐρυθρόδερμος προτιμάει τό ἁπαλόηχο ἀγέρι λαγαρισμένο* ἀπό τήν καταμεσήμερη βροχή ἤ μοσχοβολημένο μέ τό πεῦκο. Τοῦ ἐρυθρόδερμου τοῦ εἶναι ἀκριβός ὁ ἀγέρας, γιατί ὅλα τά πάντα μοιράζονται τήν ἴδια πνοή - τά ζῶα, τά δέντρα, οἱ ἄνθρωποι. Ὁ λευκός δέ φαίνεται νά δίνει προσοχή στόν ἀγέρα πού ἀνασαίνει. Σάν ἕνας πού χαροπολεμάει γιά μέρες πολλές, δέν ὀσμίζεται* τίποτα.

Ἄν ξέραμε, μπορεῖ νά καταλαβαίναμε - ἄν ξέραμε τά ὄνειρα τοῦ λευκοῦ, τίς ἐλπίδες πού περιγράφει στά παιδιά του τίς μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τά ὁράματα πού ἀνάφτει στό μυαλό τους, ὥστε ἀνάλογα νά δέονται γιά τήν αὐριανή. Ἀλλά ἐμεῖς εἴμαστε ἄγριοι. Μᾶς εἶναι κρυφά τά ὄνειρα τοῦ λευκοῦ. Καί ἐπειδή μᾶς εἶναι κρυφά, θά ἐξακολουθήσομε τό δρόμο μας. Ἄν τά συμφωνήσομε μαζί, θά τό πράξομε, γιά νά σιγουρέψομε τίς προστατευόμενες περιοχές πού μᾶς τάξατε. Ἐκεῖ θά ζήσομε, μπορεῖ, τίς μετρημένες μέρες μας καταπὼς τό θελήσαμε.

 


Ὅταν ὁ στερνός ἐρυθρόδερμος λείψει ἀπό τή γῆ, καί ἀπό τή μνήμη δέν ἀπομείνει παρά ὁ ἴσκιος ἀπό ἕνα σύννεφο πού ταξιδεύει στόν κάμπο, οἱ ἀκρογιαλιές αὐτές καί τά δάση θά φυλάγουν ἀκόμα τά πνεύματα τοῦ λαοῦ μου - τί* αὐτή τή γῆ τήν ἀγαποῦν, ὅπως τό βρέφος ἀγαπάει τό χτύπο τῆς μητρικῆς καρδιᾶς.

Ἄν σᾶς τήν πουλήσομε τή γῆ μας, ἀγαπῆστέ την, καθώς τήν ἀγαπήσαμε ἐμεῖς, φροντίστε την, καθώς τή φροντίσαμε ἐμεῖς, κρατῆστε ζωντανή στό λογισμό σας τή μνήμη τῆς γῆς, ὅπως βρίσκεται τή στιγμή πού τήν παίρνετε, καί μέ ὅλη σας τή δύναμη, μέ ὅλη τήν τρανή μπόρεσή σας, μέ ὅλη τήν καρδιά σας, διατηρῆστέ τη γιά τά τέκνα σας, καί ἀγαπῆστέ την, καθώς ὁ Θεός ἀγαπάει ὅλους μας.

Ἕνα ξέρομε - ὁ Θεός σας εἶναι ὁ ἴδιος Θεός. Ἡ γῆ Του εἶναι ἀκριβή. Ἀκόμα καί ὁ λευκός δέ γίνεται νά ἀπαλλαχτεῖ ἀπό τήν κοινή μοῖρα*».


..................................
ΓΛΩΣΣΑΡΙ
* μηνάει; στέλνει μήνυμα
* ταμάχι: πλεονεξία
* δέν τό δυνόσαστε: δέν μπορεῖτε
* μαγαρίζεις: λερώνεις
* ρουμάνι: δάσος
* φαρί: ἄλογο
* σαματᾶς: φασαρία
* λαγαρισμένος: καθαρισμένος
* ὀσμίζεται: μυρίζει
* τί: γιατί
* ἡ κοινή μοῖρα: ἐννοεῖ τό θάνατο

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΑΧ

Αχ το νεράκι τ' άχραντο
από το γκρεμό όπως βγαίνει
να έτρεχε στα στήθια μου
πριν πέσει μες στο ρέμα! 

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015

Στέλιος Μπικάκης-Έτσι ξεκίνησα λοιπόν



Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ’ έκαν’ η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου

Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ’ αγαθά
και συμφωνήσανε

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να `θελα να πω,
μα δε με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δε με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ’ άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

Μονό το "α" και το "χ"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ’ ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα

Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να `μαι απ’ αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος τη μοιράζεται

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν...

Τρίτη 17 Μαρτίου 2015

Σπύρος Ποταμίτης (17-3-2005)

Κρουστή η θάλασσα κι η αρχάγγελος
ηδονόφερτη να πλέει μύχιους αστερισμούς
στο ανομολόγητο. Διάφανη πλερέζα η αμυχή
πάνω στη σάρκα ο λύχνος της καρδιάς
να φέγγει μακάρια συναισθήματα. Κι εσύ
ένα σύλλεγμα άλλων κόσμων που ριγούσε
καθώς ασπαζόντουσαν ξένα όσια κι ιερά...
Μνήμη της λήθης η αγάπη, ερωτικό σημάδι!
17-3-2015

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΟΔΟΔΕΙΚΤΗΣ


Στα πεζοδρόμια,
σφιγμένη στην κουβέρτα,
κείτεται η αλήθεια,
και στα χαρτόκουτα που ντύθηκαν τα θύματα
για να καλυφθούνε απ’ τη βροχή και το κρύο
και να αντέξουν  τη ντροπή:
τη λάσπη πούφερε ο βοριάς
και τη λέρα! 

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Φέγγει κι απόψε το παραθύρι σου,
όπως κάθε νύχτα,
μια κάμαρα που ταξιδεύει στο βαθυκύανο διάστημα
τόσοι γύροι, τόσοι αιώνες,
με τη Γη ως διαστημόπλοιο!

Ταξιδεύουμε  μαζί,         
αναπνέμε τον ίδιο αέρα,
το ίδιο βυζί θηλάζουμε  της Μάνας,
πίνουμε την πίκρα στο ίδιο ακρογιάλι,
αλλά  δε  γνωριζόμαστε,
δε γνωριστήκαμε ποτέ.

Λοιπόν, γιατί ξαγρυπνάς;

Αγριέψαμε μοναχοί μέσα στα δάση
και κίνδυνος  έχουμε γίνει ο ένας για τον άλλον,
που απορώ, γιατί συνταξιδεύουμε
και  γιατί τελικά επιμένεις 
κάτω απ’ την ίδια λέξη «άνθρωπος»
να στεγαζόμαστε.

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

Ινδιάνικη ποίηση - Στα ίχνη του ανέμου


 ''Ινδιάνικη ποίηση - Στα ίχνη του ανέμου'', εισαγωγή, μετάφραση και σημειώσεις Ειρήνη Βρης, εκδόσεις «Οδός Πανός», 1984.
-------------


Αφιερωμένο στη μνήμη των Ψυχών των αυτοχθόνων ιθαγενών Ινδιάνων όλης της Αμερικανικής Ηπείρου, που σφαγιάστηκαν, λεηλατήθηκαν, έχασαν τον πολιτισμό τους, βιάστηκαν στην κυριολεξία, από τη Λευκή Φυλή, από τους Ευρωπαίους, εις το όνομα του Καθολικού Χριστιανισμού, με τσεκούρι, σπαθί και μπαρούτι, κυρίως, από τους Ισπανούς, Πορτογάλους, Εγγλέζους και Γάλλους. Λέγεται πως η μεγαλύτερη σφαγή στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι αυτή του 1ου και 2ου Παγκοσμίου Πολέμου τον 20ο αιώνα (τι σύμπτωση: πάλι από τους Ευρωπαίους!), αλλά, από τον 15ο έως και τον 19ο αιώνα, που κατακρεουργήθηκαν εκατομμύρια ψυχές αυτών των λαμπερών πολιτισμών, που Υμνούσαν τη Φύση και την ίδια τη Ζωή, σε όλο της το μεγαλείο...

Αφιερωμένο -προσθέτω- και στους σημερινούς Λαούς της ΝοτιοΑμερικανικής Ηπείρου που καταδυναστεύονται στη πλειοψηφία τους από φασιστικά, δικτατορικά καθεστώτα, που σαν καλοπληρωμένες μαριονέττες, κυρίως από το Κεφάλαιο των Η.Π.Α., κάνουν τη δική τους βρώμικη δουλειά...

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

Οδυσσέας Ελύτης- Με την πρώτη σταγόνα της βροχής..

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
ηττημένος 

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ- Αχρηστευμένο ασυρματοφόρο.

Αγγέλου πέρασμα είναι τούτο
-και όχι ανθρώπου-,
φτερού παφλασμός πάνω στα ακίνητα νερά της λίμνης,
ομορφιά που ντύνεται τα κύματα ερωτικά ξυπνώντας
στην καρδιά των βράχων τα θυμωμένα όνειρα
με ακρίβεια αγάπης.

«Συνεργός είσαι στου κόσμου τα γενόμενα»,
ακόμα και τότε που κοιμάσαι πίσω απ’ την οθόνη, είπε,
παλεύοντας τα κύματα να βρούνε δέκτη:
μέσα στην έρημο όπου σέρνεις  άνθρωπε το λείψανό σου,
φορτωμένος θανατηφόρες πανοπλίες,
μέχρι που σε βρίσκει το  ηλιοβασίλεμα στους αμμόλοφους
σαν αχρηστευμένο ασυρματοφόρο.




Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΕΡΩΤΑ ΑΝΕΠΑΦΕ

Έρωτα ανέπαφε στο οξείδιο του καιρού
σήκω και ρίξ΄ τα βέλη σου παντού
σύρ’ το  χορό ως  νά’ρθει  το πρωί
φωτιά να πάρει η παλιοζωή.          

Έρωτα ανέπαφε στο χάραγμα του νου
άνοιξε στην καρδιά τις πύλες  τ’ ουρανού
σμίξε με  πάθος σώμα και ψυχή
χαρά ζωής να γίνει η κάθε ευχή.

Στα σμαραγδένια μάτια της ο έρωτας  μιλά
στον άσπρο της λαιμό ο πόθος μου  κυλά
κι ένα  της δάκρυ σπαραγμός κρυφός
το αγέννητο και γεννημένο φως.

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015

Κωνσταντίνος Καβάφης «Στα 200 π.Χ.»

«Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε

πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.


Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·

και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,

την νικηφόρα, την περίλαμπρη,
την περιλάλητη, την δοξασμένη
ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·
ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,

οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

Read more: http://latistor.blogspot.com/2010/11/200.html#ixzz3RcsRJGaK

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ- ΑΠΟ ΝΤΡΟΠΗ

(Σχεδίασμα β)

Ι


Έφυγαν,
έχοντας φτάσει στην άκρη της απελπισιάς
δίχως ελπίδα να βρουν το δίκιο  τους
και  δύναμη  ν’ αντέξουν
τη ντροπή στην αποικία.

Πολίτες-οπλίτες αυτοί,
από καταγωγή,
δεν άντεξαν  τον  ευτελισμό
και  την πατρίδα τους υποταγμένη  
στους ανθύπατους και τους επιτρόπους.

«Δεν είναι αυτή η Ελλάδα μας», ψιθύρισαν,
«Δεν είναι αυτή η πολιτεία μας»
«Εδώ κατοικούν  άνθρωποι άλλης φυλής».

Μεσάνυχτα  στα  βουνά  έγραψαν τη διαθήκη τους 
περπατώντας μοναχοί πάνω στο χιόνι-
μάταια περιμένοντας  το σύνθημα των συντρόφων .

Σπιθοβολούσε απάνω τους το στερέωμα
και στ’ άστρο που λαμπύριζε μιλούσαν:
«Νοιώσε με˙
δεν μπορώ να κοιτάξω άνθρωπο στα μάτια,
δεν αντέχω άλλο τη ντροπή».

Ώρες μοναχοί 
αποκομμένοι από κάθε ελπίδα
αποξενώθηκαν ώσπου πήραν στο χέρι τους 
την τελευταία τους δυνατότητα.

Το λευκό τους πουκάμισο το φούσκωνε ο αέρας
καθώς  έπεφταν στο κενό
και σμάρι περιστέρια  κατέβαιναν  μαζί τους
κλείνοντας οριστικά την αντιπαράθεσή τους
με το πεδίο βαρύτητας.

ΙΙ

Με τον ιδρώτα του προσώπου τους  έβγαζαν το ψωμί τους
κι αγάπη  για τους γύρω τους έτρεφαν
και συνεπείς στις υποχρεώσεις τους ήσαν, 
πριν οδηγηθούν στην πτώχευση και την ανεργία.
Ωστόσο ερήμην δικάστηκαν
και ο παπάς αρνήθηκε να τους διαβάσει,
ορίζοντας να ταφούν δίχως τελετουργικό κανένα.

Σιώπησαν οι  άρχοντες κι οι ηγεσίες
σιώπησαν κι οι λόγιοι
και πίσω από τους ιατροδικαστές  κρυφτήκαν,
λόγο αποφεύγοντας να κάνουν
για του  νέου Ζαλόγγου το  χορό.

Τους αποχαιρέτησε ο νυχτοφύλακας με λόγια 
που έκαναν  τα μάτια να  βουρκώσουν
και τύψεις πολλοί να αισθανθούν
για όσα με τη συνέργειά  τους συντελέστηκαν--
ανήμποροι να φανταστούν πως
για ένα φιλότιμο και μια υπόληψη
τόσα αδέλφια τους θα σπρώχνονταν
στη λευτεριά του Χάρου!


ΙΙΙ.

Ώρα  έντεκα  κάθε μέρα,
πέφτουν νιφάδες χιονιού
και το αίμα κυλάει νωπό στο πρόσωπό τους.

Περνούν τα τρένα  σφυρίζοντας
και στο σταθμό ένα σημείωμα ανεπίδωτο
που το μετατοπίζει ο αέρας  και χάνεται
στο βάθος της σήραγγας--
χωρίς να το ζητήσει κανείς.

Ποιος ήρθε ; 
ποιος έφυγε;
ποιος είναι;

Κενό.

Σωριάστηκε η δέση πούφερνε το νερό,
οι στέρνες αδειανές, τ’ αυλάκια στεγνωμένα
και το μεγάλο ρέμα  απέραντος  ξεριάς,
χωρίς νερό μια στάλα.
Μόνο τη νύχτα, όταν σταματούν οι μυλόπετρες,
ακούς   τον  ήχο του καθώς διαβαίνει  στο ρέμα χαμηλά κάτω απ’ τις πέτρες, 
που απίθωσε στο διάβα της η θεομηνία.

Ω να έσωνα αδελφέ αυτό τον ήχο
πριν τα ίχνη σου χάσω οριστικά.
Ω να έσωνα την ψυχή μου να σε συντροφεύει  
σαν όαση αγάπης ουρανόσταλτης 
γύρω απ΄την κατοικία σου στην έρημο!.


ΙV.


Δεν θά’ρθει απόψε!
Δεν θ’ ακούσεις ξανά  τακ-τακ, τακ-τακ, τακ-τακ
στον τοίχο του κελιού σου.

Ο εξακισχιλιοστός  διακοσιοστός  εβδομηκοστός τρίτος  Έλληνας,  δολοφονήθηκε χθες  στην άκρη της κεντρικής πλατείας,
στη ρίζα του πλατάνου,
πριν ο λαός απαλλαχτεί απ’ τη μεγάλη λέρα.

Βρέθηκε ακέραιος, με το κεφάλι  γερμένο αριστερά,
ένα σημείωμα στο  χέρι
και λίγες  λέξεις κολλημένες   στο στόμα
απ’ τον Ηράκλειτο, τον Παρμενίδη ή το Δημόκριτο-
δύσκολο να το διακρίνεις.
Όπλο δε  βρέθηκε˙
δράστες  και  ηθικοί αυτουργοί διαφεύγουν,
ενώ βάσιμες πληροφορίες λένε
πως κυκλοφορούν μεταμφιεσμένοι.

Στην καρδιά που τον βρήκε η σφαίρα
άνοιξε μια τρύπα ουρανός
και ένα μεγάλο κόκκινο τριαντάφυλλο καρφώθηκε
στου κόσμου την «καλλίστην αρμονίην».

 Δεν θά’ρθει απόψε! 
Δεν θά’ρθει!
Άσε το παράθυρο ανοιχτό!

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

http://users.sch.gr/aiasgr/Theotokos_Maria/Ymnoi/O_Akathistos_Ymnos.htm

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

ΗΕΛΤΙΟΣ -ΙΣΤΟΡΙΑ

Έφεγγε  στη Μάντρα 
κι  ο κάδος της λάβας  έγερνε να χυθεί 
στις μήτρες του χυτηρίου,
απ΄ όπου είδα αίφνης πουλιά να ξεπετάγονται 
και να υψώνονται, 
ανοίγοντας φτερό για τη Σαλαμίνα πέρα..

Ένα κοπάδι χελιδόνια πέρασε μέσ’ την ομίχλη.

Πρωί στην πόρτα σου μπροστά 
γιόμιζαν  το τσουκάλι σου άσπρο γάλα,
κι ο ποιητής ο μάρτυρας που πρόλαβε και σ’ είδε
λίγο πριν τον ομφάλιο λώρο σου κόψουν
και στο columbarium σε κλείσουν.