«Μόνος απέλπισα το θάνατο!»
Δόθηκε ποτέ επιγραμματικότερα αλλά και ποιητικότερα η μοίρα του Έλληνα και ο αγώνας του να επιβιώνει με μοναδικό του σύντροφο τη φτώχεια, την κακομοιριά και την εγκατάλειψη;
Είμαι αδύνατη μπροστά στον Ελύτη. Όχι γιατί είναι μεγάλος ποιητής –όσο είναι–, μα γιατί είναι μια μεγάλη φέτα Ελλάδα. Και για μένα ο τόπος μου είναι το ένα από τα δύο ιερά τέρατα της ζωής μου.
Δεν ήμουν λοιπόν απλώς συγκινημένη ξεκινώντας την εργασία αυτή.
Υπάρχουν ελάχιστοι δημιουργοί και τα γεννήματά τους, που όταν τους μελετώ, τους ψηλαφώ, τους προσεγγίζω, νιώθω να μου παραλύουν το κορμί, να με αδειάζουν όπως ο ερωτικός σπασμός.
(........)
Τέτοιος παγανισμός, τέτοιος απελευθερωτικός αισθησιασμός γκρεμίζει άδοξα τα πένθιμα κρέπια τής σεμνότυφης μοιρολογούσας ή κομπορρημονούσας ποίησης τής τελευταίας προπολεμικής δεκαετίας.
Κι αναρωτήθηκα πολλές φορές, πού τον είδε τον φαντασιοκόπο η κριτική(…).
Μα μπορεί να μην ένιωσαν στα χείλια τους το χυμό αυτής της ποίησης; Εκτός κι αν ήταν πεθαμένα. Και παίρνανε τα καλούπια και τα δοκιμάζανε πάνω του. Είναι υπερρεαλιστής, δεν είναι; Τι να τις κάνει τις ετικέτες αυτός ο ζάπλουτος τής ευαισθησίας;
Έστω δεν είδαν την προφητεία. Δεν αντιλήφθηκαν πόσο μακριά έφτανε ο ήχος τής σάλπιγγας, που σάλπιζε “τα παιδιά των λουλουδιών”.
– Ναι τα παιδιά των λουλουδιών.
Τι άλλο είναι αυτό το ποίημα που γράφεται το 1943 (Ήλιος ο Πρώτος) παρά ένα προσκλητήριο ειρηνικό στα “πατριωτάκια του ήλιου”;».
-"αποσπάσματα από το βιβλίο τής Λιλής Ζωγράφου "Ο ηλιοπότης Ελύτης".
(
-Η αγαπημένη-η μοναδική, λογοτέχνιδα, μεταφράστρια, πολιτική ακτιβίστρια, θερμή υποστηρίκτρια το γυναικείου κινήματος, έφυγε από την ζωή στις 2 τού Οκτώβρη το 1998.)
Να είστε καλά όπου και να' στε,
ψυχή βαθιά, ματιά ορθάνοιχτη...
(ελ.π.)
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου