«Θέλω να σε δω» - «Στα ίδια μέρη -Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια» στο «Μουσικό Κουτί» | ΕΡΤ

 

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ : ΚΥΚΛΟΣ (Ι)

Τ' ΑΣΤΡΑ ΛΑΜΠΟΥΝ

ΜΑΝΟΥΛΑ'Μ

ΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ 

ΕΛΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΜΕ ΠΑΡΕΑ

ΤΙΠΟΤΑ

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

ΣΕ ΠΟΙΑ ΓΩΝΙΑ

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΑΠ΄ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

ΚΟΙΤΑ ΚΙ ΕΜΕΝΑ

ΑΝΟΙΞΕ ΜΟΥ ΑΠΟΨΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΕΝΟ

Τ' ΑΣΤΡΑ ΛΑΜΠΟΥΝ. Σύνθεση Κώστας Τσιαντής

 

ΨΗΛΑ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΚΟΙΤΩ . Διασκευή Κώστας Τσιαντής

 

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ Ψηλά στα Άγραφα, στη διάφανη πηγή Πέταξε ο έρωτας αετός κι αντρειωμένος. Κι εγώ σκιά, στων ψευδαισθήσεων το κελί, ψεύτικο μπόι κι από φτερά ψαλιδισμένος. Έρωτας άγιος, αιώνες πολεμά να ανοίξει στο σφαγείο μας φεγγίτη. Όπου με κόψαν και με χώρισαν στα δυο, πάθη, εμπόροι, κι εσύ, εκπρόσωπε αγύρτη. Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά, σπασμένη στάμνα, το λιόσταγμα χυμένο. Με ένα κερί στης αγοράς τη σκοτεινιά, εσένα, άνθρωπε, ζητώ και περιμένω. Απ’ του πελάγου το βυθό μια μουσική, καθώς παλεύει η ζωή να βρει σημαία. Κι από τις πόλεις τα ιερά παραγγελιά, των ξένων οίκων που μπήκαν στην παρέα. Αλλότριο φως και Βαβυλώνα σκοτεινή, τα άδεια στήθη κυβερνάς των κυβερνώντων. Που αμέλεια είπαν να ξεφύγουν την ποινή, τα εγκλήματα τα φανερά των συμφερόντων. Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά, πέτρινα χρόνια κι όνειρο ακυρωμένο. Σ’ ένα χαρτόσπιτο στου δρόμου τη γωνιά, ψηλά τα μάρμαρα κοιτώ και σε προσμένω. Κώστας Τσιαντής 3/6/2026

Στης Πλάκας τις ανηφοριές - Πέτρος Επιτροπάκης

 

ΕΣΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΖΗΤΩ. Σύνθεση Κώστας Τσιαντής

 

Ψηλά στα Άγραφα, στη διάφανη πηγή Πέταξε ο έρωτας αετός κι αντρειωμένος. Κι εγώ σκιά, στων ψευδαισθήσεων το κελί, ψεύτικο μπόι κι από φτερά ψαλιδισμένος. Έρωτας άγιος, αιώνες πολεμά να ανοίξει στο σφαγείο μας φεγγίτη. Όπου με κόψαν και με χώρισαν στα δυο, πάθη, εμπόροι, κι εσύ, εκπρόσωπε αγύρτη. Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά, σπασμένη στάμνα, το λιόσταγμα χυμένο. Με ένα κερί στης αγοράς τη σκοτεινιά, εσένα, άνθρωπε, ζητώ και περιμένω. Απ’ του πελάγου το βυθό μια μουσική, καθώς παλεύει η ζωή να βρει σημαία. Κι από τις πόλεις τα ιερά παραγγελιά, των ξένων οίκων που μπήκαν στην παρέα. Αλλότριο φως και Βαβυλώνα σκοτεινή, τα άδεια στήθη κυβερνάς των κυβερνώντων. Που αμέλεια είπαν να ξεφύγουν την ποινή, τα εγκλήματα τα φανερά των συμφερόντων. Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά, πέτρινα χρόνια κι όνειρο ακυρωμένο. Σ’ ένα χαρτόσπιτο στου δρόμου τη γωνιά, ψηλά τα μάρμαρα κοιτώ και σε προσμένω