Share

Κυριακή 19 Απριλίου 2026

Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis. Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 & 95,6

 Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis  23 ώρ.  ·   

🎶🎵🎶
«Ο Θησαυρός της πίσω αυλής»
🎶🎵🎶
📝
«Το ιδανικό πρότυπο του ποιητή είναι αυτό που δεν παρεμβάλλεται ανάμεσα στα πράγματα και σε μας, αλλά τα φέρνει στο προσκήνιο, ενώ ο ίδιος αποσύρεται διακριτικά. Τα κάνει να βγαίνουν από την αφάνεια και την αφασία που βρίσκονταν και τ’ αφήνει ελεύθερα να φανερωθούν και να μιλήσουν από μόνα τους. Πρωτύτερα δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν, τώρα αποκτούν υπόσταση, γίνονται αυθύπαρκτα, παρελαύνουν μπροστά μας, αιχμαλωτίζουν την προσοχή μας, γίνονται παρόντα. Ο ποιητής αποτραβηγμένος απ’ την κίνησή τους, μας αφήνει να πιστεύουμε ότι εμείς τ’ ανακαλύψαμε. Ξαφνικά, έχουμε αποκτήσει την ικανότητα να βλέπουμε και ν’ ακούμε με καινούργια όραση και ακοή. Την ικανότητα ν’ ανακαλύπτουμε αυτό που ήταν παρόν χωρίς να το βλέπουμε. Δεν υποπτευόμαστε καν πως η νέα μας όραση κι ακοή χρωστιέται στον Ποιητή. Τόση είναι η διακριτικότητά του που να μας κάνει να παίρνουμε για κατόρθωμά μας το δικό του επίτευγμα: να διεγείρει την προσοχή μας, ώστε όταν αυτός μιλά, το χωριστικό κέντρο που μας κάνει να λέμε: “εγώ και οι άλλοι”, “εγώ και ο κόσμος”, να εξαφανίζεται. Κι όλος ο μηχανισμός του της διαρκούς αυτοάμυνας, της βασανιστικής μέριμνας, της συνεχούς αυτοπροστασίας και αντίστασης να σταμάτα. Κατακλυζόμαστε τότε, από το αίσθημα μιας απέραντης ελευθερίας, ενός απεριόριστου πλούτου μέσα στο κοσμογονικό τώρα, με την απειρία των αυθύπαρκτων στιγμών που το αποτελούν.
Καθώς όλα παρελαύνουν απ’ το εστιακό σημείο του τώρα, αναφλέγονται και φανερώνονται πρωτόφαντα. Έτσι παύει να υπάρχει ασήμαντο ή σημαντικό, μικρό ή μεγάλο, τετριμμένο ή έξοχο. Όλα ανακαλύπτονται μοναδικά μες σε μια πλήρη ισοτιμία.
Κι εμείς συμμετέχουμε χωρίς καμιά εκλογή σε κάθε στιγμή του κόσμου.
Είμαστε η κάθε στιγμή του κόσμου σε μια αδιαίρετη πραγματικότητα ή όπως στην τέχνη της Ζεν: “ο σκοπευτής και ο στόχος”»
📚
Μελισσάνθη, «Το ιδανικό πρότυπο του ποιητή» στο «Νύξεις και εκδοχές-δοκίμια», Αθήνα: Εκδόσεις Πρόσπερος, 1990
🎼📻
Το Σάββατο 18 Απριλίου και ώρα 16:00, ακούμε, μεταξύ άλλων, τραγούδια των Ιωσήφ Βαλέτ, Νίκου Γεωργάκη, Γιώργου Δίπλα, Αλέξανδρου Καψοκαβάδη και Δαμιανού Πάντα.
👉
Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι!
Για να το αγαπήσουν!
📌
Info
«Ο θησαυρός της πίσω αυλής»
Επιμέλεια-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης / George N. Florakis
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 16:00
Live Streaming: bit.ly/45PqWbp
Διαδικτυακή ακρόαση: www.trito.gr

Παρασκευή 17 Απριλίου 2026

To Topio · Martha Menahem · Mitsos Papanikolaou

 


Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει,
βρέχει στις ελιές τις γκρίζες·
το νερό σαν ρίγος τρέχει
από τα κλαδιά στις ρίζες.
Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα,
σκοτεινά κάτω κι απάνω.
Ξεχωρίζουν μες στη μπόρα
τα τσαντίρια των τσιγγάνων.
Απ’ την άσφαλτο τα κάρα
κατεβαίνουν, κατεβαίνουν…
Λάμπουν μερικά τσιγάρα
στα παράθυρα του τραίνου.
Ένα σκιάχτρο απελπισμένο
στη νεροποντή, στο κρύο,
άδικα γνέφει στο τραίνο
κι εμψυχώνει το τοπίο.
Ανυπόφορη είναι η θλίψη
των αγρών, αυτόν τον μήνα…
Η βροχή μας έχει κρύψει
απ’ τον φόντο την Αθήνα.

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Κώστας Καρυωτάκης. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Την έβλεπα στα πόδια μου μπροστά γονατισμένη:
μου γύρευε ένα φίλημα. Τ’ αφράτα της τα στήθια
η πιθυμιά τα τράνταζε. Δειλή, κομματιασμένη
ανέβαινε η φωνούλα της απ’ της ψυχής τα βύθια.
.
Πουκάμισο αραχνόφαντο της σκέπαζε τα κάλλη
κ’ η σάρκα της διακρίνονταν σφιχτή, σφιχτή, ροδάτη,
να τρέμει μες στη θύμηση της ηδονής. Μια αγκάλη
ολάνοιχτη με πρόσμενε μυρόβολη, χιονάτη.
.
Την άκουγα κ’ εγέλαγα, μ’ αντίκριζε θλιμμένα.
Μα ξάφνου ανασηκώνεται, στα μάτια με κοιτάει,
και με γοργότη αφάνταστη — που κάτι είχε παρμένα
απ’ του σπαθιού το τράβηγμα — το ρούχο της πετάει.
.
Γυμνή, πανώρια, θεϊκή στεκότανε σιμά μου,
τα μάτια μου θαμπώθηκαν, επιάστηκε η φωνή μου,
και μου ‘πε ξαναπέφτοντας σα νεκρωμένη χάμου,
σε δυο λυγμούς ανάμεσα: «Σου δίνω το κορμί μου».
.
Και νιώθω τότε μέσα μου μια πάλη γιγαντένια:
οι πόθοι μ’ έσερναν εκεί, ν’ αρμέξω το φιλί της,
μα μια φωνή μου φώναζεν: «Αυτή ‘ναι τιποτένια
κ’ έχει πουλήσει σε πολλούς τ’ αμαρτωλό κορμί της».
.
Έριξα κι άλλη μια φορά στην όμορφη ένα βλέμμα
όλ’ όργητα, κάποια βρισιά μού ξέφυγε σπ’ το στόμα,
κ’ είπα (μα μέσα μου έβραζε από τον πόθο το αίμα):
«Της σάρκας σου δε γίνηκα προσκυνητής ακόμα!»
Κώστας Καρυωτάκης.
Έργο Penitent Magdalene, 1864 by Antonio Ciseri